Kelly Hoyng-Jonker: ‘Spannend of ik mijn oude niveau haal’

Drie maanden na de bevalling van haar dochter Nova kondigde Kelly Hoyng-Jonker afgelopen maandag haar rentree aan in de Livera Hoofdklasse Dames. Bij het ambitieuze Pinoké begint ze volgend seizoen aan haar tweede hockeyleven.

Hoewel haar verhaal natuurlijk compleet anders is, doet de comeback van de voormalige spits van Oranje en Amsterdam denken aan die van Arjen Robben. Allebei zijn ze er (bijna) een heel seizoen uit geweest. Allebei keren ze terug bij een club van lager niveau. Allebei zijn ze benieuwd waartoe hun lichaam nog in staat is.

‘Als ik één of twee jaar ouder was geweest, dan had ik het niet meer gedaan’, legt Hoyng-Jonker haar keuze uit. ‘Maar ik ben nu 30. Fysiek zou ik het nog aan moeten kunnen. Of ik mijn oude niveau weer haal, dat vind ik vreselijk spannend. Maar ik ga de uitdaging aan. Als ik het niet doe, ben ik bang dat ik later tegen mezelf zeg: had ik het maar wel gedaan.’

Kelly Hoyng-Jonker in tranen na de gewonnen EK-finale tegen Duitsland in Antwerpen, 2019. Als enige op het veld wist ze dat ze in verwachting was en de finale haar laatste interland zou zijn. Foto: Koen Suyk

Het moederschap

De koningin van de tip-in geniet sinds april met volle teugen van het moederschap. ‘Alle clichés zijn waar. Het is fantastisch. Dat ik opeens een heel ander leven leid, was in het begin natuurlijk wel gek. Als topsporter was mijn leven heel gestructureerd. Bij wijze van spreken wist ik van minuut tot minuut wat ik ging doen. Het moederschap is heel anders. Eén groot avontuur. Een zoektocht die me goed bevalt. Voor zover het kan, is het me gelukt een ritme te vinden.’

In oktober maakte Hoyng-Jonker haar zwangerschap wereldkundig. De deur voor een comeback op clubniveau hield ze op een kier, maar omdat ‘Tokio’ sowieso al haar laatste toernooi met Oranje had moeten worden, was haar carrière in het Nederlands elftal voorbij. Al snel proefde ze aan het werkende leven. Bij de KNHB was plaats op de afdeling Tophockey.

Contact met Pinoké-coach Daan Sabel

In januari werd ze voor het eerst benaderd door Pinoké-coach Daan Sabel, vertelt ze. ‘Toen heb ik  gezegd dat ik eerst de bevalling wilde afwachten. Dat was in april. Eind mei hebben we opnieuw contact met elkaar gezocht. Van de gesprekken die daarop volgden, werd ik erg enthousiast.’

Behalve een terugkeer als speelster is voor haar bij de Steekneuzen een rol weggelegd binnen de jeugdopleiding: de Pinoké Academy. ‘Ik ga talenten begeleiden in alles waar je als topsporter tegenaan kunt lopen. Bijvoorbeeld op mentaal vlak. Hartstikke leuk. Het sluit perfect aan bij mijn studie Psychologie. Dat ik alleen in de avonduren hoef te trainen en het moederschap goed met hockey kan combineren, is voor mij ideaal.’

Juichend na een van haar vele doelpunten voor Amsterdam. Foto: Koen Suyk

Ik heb veertien jaar in Amsterdam Dames 1 gespeeld. Het is goed zo. Hoyng-Jonker over haar overstap naar Pinoké

Dat ze volgend seizoen niet voor Amsterdam, maar voor Pinoké uitkomt, was een verrassing. ‘Ik heb veertien jaar in Amsterdam Dames 1 gespeeld. Het is goed zo. Waarschijnlijk was ik minder van toegevoegde waarde geweest dan ik nu bij Pinoké kan zijn. Zij hebben een jonge, talentvolle ploeg. Met het stoppen van Dana Luijkx en Frédérique Malefason hebben ze ervaring ingeleverd. Van mij wordt verwacht dat ik mijn ervaring met de jonge meiden deel en hen een stapje verder in hun ontwikkeling breng. Dat past in deze fase van mijn carrière beter bij me dan weer bij Amsterdam aan de slag te gaan.’

Sinds de bevalling is Hoyng-Jonker nog niet met bal en stick in de weer geweest. Sinds een maand is ze wel weer aan het hardlopen. Ze heeft een aantal testen gedaan om te kijken waar ze lichamelijk en conditioneel nu precies staat. Aan de hand daarvan is een plan samengesteld, om in september fit aan de competitie te beginnen.

Terugkeer in het Nederlands team?

De vraag die op de lippen van heel hockeyend Nederland ligt, is natuurlijk of haar comeback in de Livera Hoofdklasse Dames de weg vrij maakt voor een rentree in Oranje. Zeker omdat de Spelen van Tokio met een jaar zijn uitgesteld.

‘Het is een bizar jaar geweest. Voor iedereen. Niemand had kunnen bedenken wat het coronavirus zou doen. Ikzelf had het Nederlands team natuurlijk al afgesloten’, antwoordt ze. ‘Nu heeft Pinoké de prioriteit. Ik ben vooral blij dat ik weer ga hockeyen en dat ik mijn ervaring kan doorgeven aan de volgende generatie. Daar richt ik mij in eerste instantie op. Ik kan niet in de toekomst kijken, dus ik sluit een terugkeer in Oranje niet uit. Maar op dit moment is dat niet aan de orde. Mijn prioriteit ligt nu volledig bij Pinoké en bij het fit worden.’


7 Reacties

  1. RobV

    Ben benieuwd. Fysiek moet het wel kunnen denk ik. Argentijnse toppers hebben al aangetoond dat je tot ver na je 30e door kunt blijven hockeyen, ook als je moeder bent. Het ligt vaak niet zo in de Nederlandse aard om dat te doen, maar dat is wat anders. Ik denk dat ze het nog niet verleerd is. Het is mooi om die honger te zien en Pinoké lijkt me een prachtige uitdaging voor haar. En zelfs voor Oranje is de deur nog niet helemaal dicht, begrijp ik.

  2. lynnBosman

    Als ze echt zou willen, zou het kunnen. Ook bij Oranje. Je ziet in Argentinië dat de oudere garde daar niet alle wedstrijden en trainingen mee doen en de verre trips overslaan. In alle eerlijkheid zouden deze dames niet meer meedoen, ware het niet dat ze overgehaald werden (dit is ten koste gegaan van oa Habif zussen, Von der Heyde, Fantasia Gomez) . Toch zie ik Jonker heel graag terug in Oranje, maar ik denk dat ook zonder Jonker er genoeg talent is. Ik wens haar alle succes, Pinoké heeft een mooi team nu staan.

  3. RobV

    @lynnBosman Het ging me er eigenlijk meer om dat het best mogelijk is om na je 30e nog een aantal jaren door te gaan, ook fysiek gezien. In Nederland, ook bij onze toppers in Oranje, wordt daar wat krampachtig over gedaan. Iedereen moet het ook helemaal zelf weten, werk of een andere carrière en zo, maar het argument dat het fysiek niet meer mogelijk is (vaak onder het mom van 'ik word een dagje ouder' etc.) overtuigt niet echt. De echte reden is vaak een andere, maar het is niet zo populair om te zeggen 'Ik ben er wel klaar mee, ik doe nu liever wat anders'. Daarom wordt het vaak maar op het fysieke aspect gegooid, naar mijn idee. Hoe dan ook, ik sluit niet uit dat we Jonker nog nodig hebben in Oranje. Afwachten of bijvoorbeeld iemand als Zerbo het beter gaat doen in Oranje. Jonker heeft zoveel ervaring en op cruciale momenten staat ze er. Maar het is ook even afwachten hoe haar rentree gaat.

  4. lynnBosman

    Topsport doet veel met het lichaam, onderschat dat niet! Natuurlijk kan het wel, maar je moet het ook willen en kunnen opbrengen. Ik denk dat de Nederlandse cultuur ook wel verschilt van de Argentijnse. Maar het is denk ik ook niet verkeerd om een maatschappelijke carrière te willen, het leven is niet goedkoop. Maar wie weet wat de toekomst brengt, ik zie Kelly graag terug

  5. RobV

    @lynnBosman Zeker, iedereen moet het ook helemaal zelf weten. Ik denk inderdaad dat de Argentijnse cultuur wat anders is. Neem Eva de Goede. Als er geen Corona was geweest, dan was ze na de OS op 31-jarige leeftijd gestopt, met inbegrip van een jaar sabbatical waarin ze niet gehockeyed heeft. Ze is nu twee keer hockeyspeelster van het jaar geweest en eigenlijk in de beste vorm van haar leven. Waarschijnlijk zouden ze dan in Argentinië niet begrijpen dat je op zo'n moment en op zo'n leeftijd stopt terwijl je nog zo goed bent en nog zoveel kunt bijdragen. Ik geloof dat Aymar tot de leeftijd van 36 jaar door ging. Maar iedereen moet natuurlijk doen waar hij of zij zich het beste bij voelt. Fysiek is er denk ik geen belemmering om nog door te gaan, het heeft meer met andere zaken te maken.

  6. Hockeyfeest

    Verstand komt met de jaren. Persoonlijk vind ik dat heel gezond. Je wil toch niet terugkijken op je leven en ontdekken dat je je halve leven achter een balletje aangehold hebt.

    1. koeienbijtenniet

      Dat is vaak wel de realiteit. Hockey, hockey en verder niks.


Wat vind jij? Praat mee...