De week van Wolbert: zingen bij de sponsors en boksen met Oranje

Het werd een week met twee gezichten voor Joppe Wolbert. Eentje die fantastisch begon, maar op een vervelende manier eindigde. Op maandag werd de twintigjarige verdediger van Den Bosch uitgenodigd voor een stage bij het Nederlands elftal en werd hij in het zonnetje gezet bij het jaarlijkse sponsordiner. Twee dagen later maakte hij voor het eerst kennis met zijn tijdelijke teamgenoten van Oranje. Die blijdschap werd zondag naar de achtergrond verdrongen door de pijnlijke nederlaag tegen Amsterdam (2-1).

Hij is gewoon even pissig. Chagrijnig na de verloren topper. De teleurstelling van de verliespartij – met een winnende treffer in de laatste seconde – hakte erin bij Den Bosch, dat tien minuten voor tijd nota bene nog op voorsprong kwam. Met nukkige gezichten kwamen de Brabanders uit de kleedkamer, waar de wedstrijd nog even was nabesproken. ‘We moeten gewoon slimmer zijn, soms’, sipte Wolbert na afloop. ‘Geen kaart pakken, vlak na onze goal. En in de laatste minuut moeten we ook geen corner tegenkrijgen. We maken twee persoonlijke fouten en daardoor verliezen we. Dat is, netjes gezegd, niet fijn. Je moet die wedstrijd thuisbrengen, in ieder geval een punt pakken.’

Hij baalde er zichtbaar van. Zijn stemming wordt al wel een klein beetje beter als de rest van zijn week ter sprake komt. Zijn stageplek bij het Nederlands elftal, die afgelopen vrijdag bekend werd. Wolbert wordt onderdeel van de ploeg die is uitgegroeid tot de benchmark van het internationale mannenhockey. Regerend olympisch kampioen is. De eerste plek op de wereldranglijst inneemt. Zich Pro League-kampioen mag noemen. En op het laatste EK (tweede) en WK (derde) op het podium stond.

‘Ik vind het supermooi dat ik mee mag trainen’, klinkt het wat voorzichtig. ‘Al weet ik wel dat het maar vier weken is. Daarna ga ik terug naar Jong Oranje. Maar ik ben er heel blij mee hoor.’

Wolbert na de dolksteek van Amsterdam, waardoor Den Bosch met 2-1 verloor. Foto: Willem Vernes

De reuzenstappen

Maandag werd-ie gebeld door bondscoach Jeroen Delmée, een goede vriend en een oud-teamgenoot van zijn vader Cas. De twee vierden samen in de jaren negentig successen bij Den Bosch. ‘Ik kende hem al wel een beetje’, zegt Wolbert. ‘Hij heeft tegen mij precies hetzelfde gezegd als tegen jullie. Dat het de afgelopen anderhalf jaar goed is gegaan met mij en dat hij dit een goed moment vindt om mij er even bij te halen.’ Hij kijkt even op: ‘Ik zie dat het best goed gaat. Maar ik had er op dit moment nog geen rekening mee gehouden.’

Die woorden zijn niet zo gek. Een week eerder werd Wolbert namelijk nog opgeroepen voor de nieuwe trainingsgroep van Jong Oranje, die ook komende week van start gaat. ‘Ik wist dus al wel dat ik met een Nederlands team op het veld zou staan. Alleen had ik echt niet verwacht dat ik nu al mee zou mogen doen met Oranje. Komende zomer spelen we met Jong Oranje het EK, daar was ik mee bezig. Voor je gevoel is het logischer dat je misschien daarna in beeld komt bij het Nederlands elftal.’

Hij lacht wat verwonderd om de reuzenstappen die hij ineens maakt. ‘Dat was in ieder geval wel mijn doel. Ook omdat er dan altijd wel wat verandert in de groep. Er zijn dan spelers die rust nemen, er komt meer ruimte in de selectie. Dus ben ik heel blij dat ik nu al een kans krijg. Na mijn gesprekje met Jeroen heb ik meteen papa en mama gebeld. Ik kreeg een boel mooie reacties nadat het bekend werd. Het is fijn om te horen dat veel mensen het verdiend vinden.’

Hij ademt hockey en is nooit bang. Ook op training wil-ie levensgevaarlijke ballen blokken Den Bosch-coach Nanco Jansonius over Joppe Wolbert

Dat clubjongen Wolbert zich stormachtig ontwikkelt, ziet ook Nanco Jansonius. Een Wolbert-kenner bij uitstek. Niet alleen is Jansonius coach bij Den Bosch, hij maakte het talent ook de afgelopen jaren mee bij Jong Oranje.

‘Zijn grootste kwaliteit is zijn instelling’, vertelt Jansonius. ‘Er hebben maar weinig zo’n drive als hij. Joppe had eerst wat moeite met zijn mentale weerbaarheid. Kon makkelijk exploderen, wat tegen hem werkte. Op dat gebied heeft hij echt stappen gezet. Daarnaast wordt hij verdedigend steeds beter en is hij een hele goede uitloper aan het worden. Bovendien maakt hij als verdediger ook vaker acties naar voren. Ik vind hem een heerlijke jongen om mee te werken. Hij ademt hockey en is nooit bang. Ook op training wil-ie levensgevaarlijke ballen blokken.’

‘Ik vind het een heel mooi compliment voor hem dat hij als Jong Oranje-speler al mag meetrainen met het grote Nederlands elftal. Bij Joppe weet je dat hij niet naast zijn schoenen gaat lopen. Die wordt hier alleen maar beter van.’

Wolbert met Rick Mathijssen, coach van Amsterdam en Jong Oranje. Foto: Willem Vernes

Zingen en boksen

De maandag kon dus al niet meer stuk voor Wolbert. En toen moest de avond nog komen. ‘We hadden met Heren 1 een diner met de sponsoren van Den Bosch. Dat hebben we elk jaar. In de zaal werd ook verteld dat ik mee mocht doen bij Oranje. Ook dat was wel een mooi moment.’ Nadat hij daarvoor het applaus in ontvangst had genomen, moest hij aan de bak. Er wordt ieder jaar op dat etentje wat van hem verwacht. ‘Een paar jaar geleden heb ik ooit in een gekke bui bedacht dat ik wat ging zingen, bij dat diner. Zo ook dit jaar. Ik zong iets van Marco Meesters. Die is buiten Den Bosch niet echt bekend. Maar hier is dat echt een held hoor.’ Grijnzend: ‘Ik weet niet of ik echt kan zingen. Maar Nederlandstalig klinkt altijd wel goed, toch?’

Wolbert werd dus gevraagd voor de komende Oranje-maand, die maandag van start gaat in het Wagener Stadion. Maar woensdag had hij zijn eerste afspraak met de selectie al staan. ‘Ik werd uitgenodigd voor een boksclinic in Den Haag. Die was georganiseerd voor het Nederlands elftal, door Duco Telgenkamp. Het was op zijn vaste boksschool. Tsja, als je daarvoor gevraagd wordt, dan zorg je wel dat je erbij kan zijn. Daar maak je ruimte voor. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik ook niet heel veel andere plannen had.’

Het ijs richting maandag is daarmee gebroken. ‘Het zijn ook geen onbekenden van mij. Natuurlijk zitten er een paar teamgenoten bij de trainingsgroep. En zijn er al veel jongens doorgestroomd, met wie ik in Jong Oranje heb gezeten. Maar het is toch lekker dat je al een eerste moment hebt gehad. Ik ben er nog niet echt nerveus voor geweest. Misschien komt dat nog, vlak voordat ik morgen het veld op ga.’

Wolbert op het WK-21 afgelopen december met Casper van der Veen, die volledig is doorgeschoven naar Oranje. Foto: Worldsportpics/Ewoud Pahud

Droomeinde van zijn stage?

Zijn stageperiode kon weleens op een hele mooie manier eindigen. Op 1 april speelt Oranje namelijk een oefenduel met België, ter ere van de opening van het WK-stadion in Waver. Bovendien zijn die dag de internationals van Kampong en Amsterdam afwezig omdat zij de EHL spelen. Wolbert heeft dus alle reden om te dromen van een Oranje-optreden in een volgepakte, gloednieuwe hockeyarena. ‘In dat gesprekje met Jeroen kwam dat wel ter sprake. Maar ik ga heel eerlijk zeggen dat ik niet meer precies weet wat hij daarover zei. Er ging toen al zoveel door mijn hoofd, haha.’

‘Ik ben niet van het rekenen, wie er wel of niet is. Ik zie het allemaal wel gebeuren. Laat mij maar lekker meetrainen.’

Met een iets beter humeur dan aan het begin van het interview: ‘En toch was het allemaal nog leuker geweest als we vandaag een punt hadden gepakt.’