De tweede helft was pas net begonnen toen Maud van den Heuvel een vlammende forehand in de richting van het Kampong-doel schoot. Met een gelukje - en een flinke lading durf - kopte keepster Babette Backers de bal uit haar goal. Het bleek het startsein voor veel meer. Want de actie daarna was wel raak voor de spits. Hoe ze het eigenlijk het liefste doet.

Renée van Laarhoven beukte een bal de cirkel binnen en Van den Heuvel sprong op het juiste moment voor haar verdedigers. Met haar rug naar de goal, wist ze precies wat ze ging doen. Draaien, zonder ook maar een tel de kijken, en dan vol uithalen. Haar schot vloog in de rechterbenedenhoek. Een perfecte afronding, zoals die honderden keren op de spitsentraining is geoefend. Uit het boekje.

Batman met striemen in haar gezicht

‘Het is heerlijk om vanuit de draai te scoren’, vertelt Maud van den Heuvel na afloop, terwijl ze op het veld van Kampong omringd is met tientallen kinderen die netjes wachten tot de neo-international uitgepraat is voor een selfie. Vlak daarvoor had ze een kort gesprekje met haar coach Robbert van de Peppel. Waar dat over ging? ‘Hij was wel tevreden, geloof ik. Pep is ook spits geweest. Dus dat is voor mij genieten. We trainen veel op scoren. Daar heb ik wel profijt van.’

Door de overwinning is SCHC de nog enige ongeslagen ploeg in de Hoofdklasse. ‘We zijn echt met iets moois bezig’, vertelt ze. Eerst eerlijk toegevend dat het tegen Kampong echt niet van zelf ging. ‘Het was sleuren. Soms moet je ook gewoon lelijk winnen en vechten. Dat lukte vandaag. Daar geniet ik dan ook van.’

Ze vertelt haar verhaal met opvallende, rode strepen op haar gezicht – afdrukken van het zwarte beschermmasker dat ze sinds haar blessure draagt. Een beetje Batman zonder oren, een ninja op het veld. Maar de afgelopen weken noemen haar teamgenoten haar vooral Zorro. Die bijnaam kreeg ze na een ongelukje, een week of vijf geleden, en sindsdien kleeft het net zo aan haar als het masker zelf.

Tijdens de finale van het ABN-weekend, ook op de Klapperboom tegen Kampong, vloog een bal recht haar gezicht in. Ze probeerde een rebound met haar backhand uit de lucht te plukken en meteen richting goal te rammen, maar net daarvoor werd de bal omhoog getikt. Van den Heuvel zat laag, bijna met haar gezicht tegen de grond en de bal ketste via de grond vol tegen haar neus.

Haar neus stond hartstikke scheef

‘Hij kwam een beetje tussen mijn oog en mijn neus in’, wijst ze ondertussen naar haar rechterkant van haar gezicht. ‘Hij stond gelijk zo’, lacht ze daarna. Terwijl ze haar hand bijna horizontaal voor haar neus houdt. ‘Echt hartstikke scheef.’ Inmiddels kan ze er wel om lachen. Maar het was vijf weken geleden direct duidelijk dat ze haar neus gebroken had. En niet zo’n beetje ook. ‘Ik ben toen tijdens de wedstrijd al naar de spoedeisende hulp gebracht’, gaat ze verder. Terwijl ze haar bloedneus onder controle probeerde te houden, was voor de dokter in het ziekenhuis wel duidelijk dat de scheve neus stuk was en direct weer recht gezet moest worden. ‘Ik kan nou heel stoer vertellen dat het niks voorstelde, maar het was echt vreselijk. Je krijgt een paar spuiten in je gezicht en hoort dan een hoop gekraak. Dat was echt niet top.’

Mette Winter, Marleen Jochems en Pien Dicke maakten het in het verleden al eens mee. En haar teamgenoten van Stichtsche stonden praktisch een dag later alweer op het veld. Een voor een met een op maat gemaakt masker. Maar toen Van den Heuvel datzelfde bedrijf contacteerde, ging die vlieger wegens persoonlijke omstandigheden voor haar niet op. ‘Dat bedrijf heeft patent op zo’n masker, dus is de enige aanbieder in Nederland. Ik moest dus over de grens gaan zoeken naar iemand die me kon helpen.’

Zes uur in de auto voor een masker

De aanvaller kon uiteindelijk terecht in België. Op een plek in West-Vlaanderen gelegen aan de Franse stad Lille. ‘Dat was zes uur rijden. Mijn ouders hebben me er twee keer naartoe gebracht. Het was echt een onderneming’, blikt ze terug. ‘Het was best stressvol. Maar gelukkig kon ik een week later weer spelen.’

Toen ze dacht dat alle ellende voorbij was, begon het pas. Want na haar eerste training liep ze vol frustratie het veld af. ‘Ik dacht echt: dit is kansloos. Ik zag bepaalde hoeken gewoon niet. Precies waar ik normaal de bal wil ontvangen. Alles sprong van mijn stick en het was ook nog eens bloedheet.’

Laatste week als Zorro

Het is inmiddels half oktober, de dagen worden kouder, en de laatste week als Zorro nadert. In haar agenda staat keurig genoteerd wanneer het masker eindelijk af mag. Ze telt de dagen af. ‘Mensen zeggen dat het me staat. Dan denk ik echt: dat is complete onzin. De eerste keer toen ik in de spiegel keek dacht ik echt: ik wil niet naar buiten. Zo kan ik mezelf niet vertonen.’

Maar ze moest. Dus besloot ze de eerste dagen haar masker voortdurend te dragen, ook binnenshuis. Ontbijt maken? Met masker op. Stofzuigen? Met masker op. Koken, studeren, op de bank hangen? Alles met haar zwarte masker. ‘Ik woon samen met Mette, die heeft zich kapot gelachen’, lacht Van den Heuvel. ‘Ik moest wel. Wilde er zo snel mogelijk aan wennen. Je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het gedaan met mijn masker op.’

Met resultaat. Ondanks haar beperkte zicht kan ze niet alleen moeiteloos een driegangendiner op tafel zetten, ook het scoren gaat haar prima af. Vijf goals verder kan ze tevreden terugkijken op haar seizoenstart. Ondertussen werkt ze toe naar haar eerste toernooi met Jong Oranje: het WK U21 in Chili in december, terwijl ze al twee caps in het Nederlands team verzamelde. ‘Het scoren lukt me nog’, grijnst ze. ‘Gelukkig maar. Maar het team draait ook goed. Het is echt een feestje om hier in de aanval te mogen staan.’

Alle berichten over 'Maud van den Heuvel'