Shoot-outheld Marijn van der Pasch (18): ‘Ik kijk nu minder naar de bal’

Een paar jaar geleden waren shoot-outs nog zijn achilleshiel. Totdat keeper Marijn van der Pasch van Den Bosch JO18-1 besloot het over een andere boeg te gooien. Een keuze die zich de afgelopen weken dubbel en dwars uitbetaalde, met als klap op de vuurpijl de landstitel in de zaal. ‘Ik dacht: ik moet iets anders gaan doen.’

Het was zondag een veelzeggend beeld tijdens het NK Zaal in het Topsportcentrum Rotterdam. Toen de toeter klonk en Den Bosch JO18-1 de landstitel had veroverd (3-2 winst op Kampong), stortten niet alleen de spelers, maar ook allerlei supporters zich massaal op keeper Marijn van der Pasch (18). Zowel in de achtste finale tegen Amsterdam als in de halve finale tegen Rotterdam was hij in de shoot-outs de grote held geweest. Opeens lag hij languit op de vloer, onder een berg juichende teamgenoten en supporters.

Als hij even later overeind is gekrabbeld, geeft hij met een glimlach op zijn gezicht zijn geheim direct maar prijs. Hoe het komt dat hij zo goed is in shoot-outs? ‘Omdat ik nu veel minder naar de bal kijk.’

Na het binnenslepen van de landstitel wordt Marijn van der Pasch bedolven onder de knuffels. Foto: Ewout Pahud de Mortanges

Ik kijk nu veel meer naar het lichaam van de speler. Wat wil hij? Wat straalt hij uit? Hoe staan zijn schouders? Marijn van der Pasch

Twee jaar geleden speelde hij Den Bosch JO16-1 op het veld in de eerste ronde van het NK, tegen Kampong. Het was direct het eindstation. Na een gelijkspel in de reguliere speeltijd kreeg hij in de shoot-outs alle ballen om zijn oren. ‘Ik pakte er niet één’, zegt hij. ‘Toen dacht ik: ik moet iets anders gaan doen.’

Vijftien jaar was hij nog maar, maar hij besloot dat het roer om moest. ‘Ik ben niet zo lang, ik heb geen lange reach. Dus ging ik op zoek naar andere manieren om de ballen tegen te houden. Ik heb veel gekeken naar andere keepers, ook in het buitenland. Duitsland vooral. Daar viel me op dat ze tijdens shoot-outs op een totaal andere manier te werk gingen dan ik.’

Hij veranderde zijn aanpak. Hij besloot zich niet langer vooral op de bal te richten, maar verlegde zijn focus meer naar de speler. ‘Ik kijk nu veel meer naar het lichaam van de speler. Naar zijn ogen. Wat wil hij? Wat straalt hij uit? Hoe staan zijn schouders? Gaat hij turnen of met zijn backhand schieten? Dat soort dingen. Natuurlijk zit ik af en toe nog helemaal mis, maar hoe vaker ik erop trainde, hoe meer bepaalde signalen me opvielen. En door explosief te zijn, zit ik er nu vaak net bij.’

Marijn van der Pasch met de kampioensschaal. Foto: Ewout Pahud de Mortanges

Zijn aanpak wierp zijn vruchten af. Vorig jaar keepte hij met Den Bosch JO18-1 op het NK Zaal in de halve finale tegen Kampong. Hij stopte allebei de shoot-outs: twee uit twee. Een paar weken geleden keepte hij opnieuw een shoot-outserie, in de achtste finale van het NK Zaal tegen Amsterdam. Opnieuw leek hij onklopbaar. Alle drie de shoot-outs van Amsterdam maakte hij onschadelijk.

Ook in de halve finale tegen Rotterdam mocht hij zijn kunsten laten zien. Twee keer werd hij geklopt, maar drie keer hield hij zijn doel schoon, waardoor hij zijn ploeg naar de NK-finale loodste. ‘Ik ben blij met de investeringen die ik heb gedaan. Ik ben nu een veel betere shoot-outkeeper dan een paar jaar geleden.’

Gouden generatie

Van der Pasch is onderdeel van de gouden generatie van Den Bosch. Hij is één van de drie spelers van Jongens O18-1 die voor het vierde jaar op rij in de finale van het NK Zaal stond, samen met teamgenoten Pelle de Ruiter en Marijn van Staa. In 2023 verloren ze met JO16 de NK-finale van Schaerweijde. Het jaar daarop ging het opnieuw mis, nu tegen Pinoké. Vorig seizoen met JO18 werd eindelijk het goud binnengesleept na de finale tegen Schaerweijde. De winst van zondag op Kampong betekende voor het trio de tweede landstitel in de zaal op rij.

‘Dat we het opnieuw hebben laten zien, zegt alles over deze groep’, zegt hij, apetrots. ‘Hoe wij op het NK als vriendengroep op het veld stonden en presteerden, vind ik echt ongekend.’