Push-aanvoerder Van Tilburg is een echte Bredase: ‘Die naam is jammer’

Vrijwel haar hele leven speelt zich af in een cirkel van een paar kilometer in Breda. Het is dat ze voor de uitwedstrijden de stad uit moet, want als het aan Van Tilburg had gelegen, was het prima zo. ‘Ik ben verliefd op Breda. Het is zo’n leuke stad. Ja, ik ben bevooroordeeld: ik ben er geboren, dus ik ben ‘n échte,’ vertelt ze, haar accent extra aanzettend. Grijnzend: ‘Alleen die achternaam hè, dat is nou net jammer.’

Gelukkig voor de kersverse captain van Push stond de wedstrijd ín en tegen hoofdklassedegradant Tilburg meteen in de tweede competitieweek op het programma. Want dat het in de verslagen nog weleens ingewikkeld kan worden, ziet ze van mijlenver aankomen. ‘Hé en vergeet de rivaliteit tussen NAC en Willem II niet. Dan valt mijn achternaam ook niet altijd lekker.’ Vergis je dus niet: Van Tilburg zit vanzelfsprekend bij de geelzwarten op de tribune. 

Ze spreekt open, maar haar woorden afwegend. Is een goedlachs type, maar staat niet graag op de voorgrond, zegt ze zelf. ‘Hopelijk is dat juist mijn kracht. Ik doe het niet alleen, we hebben een groepje leiders. Nina Meere is mijn rechterhand. In mijn eentje op een eilandje belangrijke beslissingen gaan zitten maken, dat zie ik niet zitten.’

Van Tilburg stak dan ook niet zelf haar hand op toen de positie na het stoppen van voorganger Elshout vacant werd. ‘Nee, nee. Maar ik zat vorig jaar wel al in het leidersgroepje, dus misschien zat het er aan te komen. Sommige meiden gingen er al ongeveer vanuit.’ Grappend: ‘Dus eigenlijk ben ik er een beetje in geforceerd. Nee hoor. Maar ik hecht persoonlijk ook niet veel waarde aan het hiërarchische van de rol. Ik heb juist tegen de meiden gezegd: ‘Vanuit mij naar het team verandert er niets.’

Toch ziet de verdedigster na twee speelrondes dat haar takenpakket is veranderd. ‘Ik heb nauwer contact met de coach en word overal bij betrokken. In het veld mag ik meer tegen de scheids praten, dat is fijn. Feit is ook dat ik inmiddels bij de meer ervaren speelsters van de ploeg hoor. Over twee weken word ik 26, terwijl de meeste van onze nieuwe speelsters net uit de jeugdteams komen.’

Daar hoort een andere druk bij, vindt ze. ‘Ik ben wat ouder en volwassener, dus ik vind dat je dat sowieso moet voelen, of je nou aanvoerder bent of niet. Jij moet altijd ‘aan’ staan en iedereen meenemen. Nu is het ook aan mij om in het kringetje iedereen op scherp te zetten. Dat is best even wennen, want dat is toch op de voorgrond.’

Ook bij de strafcorner van Push kijkt het hele team naar ‘Tilly’, die dan klaar staat op de cirkelrand. ‘Af en toe eentje meepakken, zou lekker zijn dit seizoen.’ Zeker als Push de eigen gestelde doelen voor dit seizoen wil behalen. ‘Het linkerrijtje. Vorig jaar hebben we het onnodig spannend gemaakt, maar in de gevarenzone komen, dat willen we niet meer.’ Push eindigde vorig jaar als achtste. Met het vertrek van Elshout en ook Freeke van Dongen, die goed was voor 12 goals en daarmee in de top 5 van promotieklassetopscorers eindigde, zou je het nieuwe doel van Push gerust ambitieus kunnen noemen. 

‘Dat is zo, zeker met al die nieuwe jonge speelsters en een nieuwe keeper waar we nog aan moeten wennen (Lucie Ehrmann, red.). Maar we hebben van vorig jaar geleerd dat het voor ons beter werkt om naar een doel op te kijken. Dat we ergens naar toe werken, in plaats van dat we bezig zijn met iets dat vooral niét moet gebeuren. Het klinkt negatief, ‘niet degraderen’. Je kijkt steeds naar beneden, daar ga je het dan steeds over hebben.’

Maar met 1 punt gaat de rit omhoog voorlopig nog niet voorspoedig. Tegen Leonidas werd gelijk gespeeld, tegen Tilburg nipt verloren. ‘We hadden in de laatste minuut nog een grote kans, dus er was zeker wat te halen. Dat het dan juist tegen Tilburg net niet lukt, is extra zuur.’ 

De Bredase baalt zichtbaar en vertelt nog maar eens over haar liefde voor haar stad. ‘Mijn ouders speelden al bij Push, dus het is altijd mijn leven geweest: op zaterdag zelf spelen, op zondag met mijn zusjes kijken op de club. Ik woon in het centrum met onder andere mijn teamgenootje Nina Gabriëls en werk als fysiotherapeut in het Amphia Ziekenhuis, da’s vijf minuten fietsen.’ Het is duidelijk: ‘Freke van Breda’ was passender geweest.