Gewaagde rentree Marijne in India: ‘Bijzonder dat ik terug ben’

Na vierenhalf jaar keerde Sjoerd Marijne (51) in januari terug als bondscoach van de vrouwen van India, het land waar hij een legende werd na de sprookjesachtige vierde plaats op de Olympische Spelen in Tokio. Het is een prachtige, maar ook een gewaagde comeback. Want heeft hij niet meer te verliezen dan te winnen? ‘Ik kan thuis op de bank gaan zitten en de legacy koesteren, maar daar word ik niet gelukkig van.’

Elke keer als Ajax op zoek is naar een nieuwe trainer, gonst de naam van Erik ten Hag, de coach die de Amsterdammers in 2019 naar de halve finale van de Champions League leidde. Maar tot de gedroomde rentree kwam het vooralsnog niet. De naam van Marijne zingt telkens rond als de Indiase hockeysters een nieuwe bondscoach zoeken. Alleen in het Aziatische land bleef het niet bij dromen: de hockeybond pakte door en haalde de succesvolle coach terug in huis.

Toen Marijne een maand geleden na vierenhalf jaar terugkeerde op het nationaal sportcomplex in Bangalore, werd hij onthaald als een halfgod. Coaches die hem uit zijn vorige periode kenden, stormden in de eerste dagen enthousiast op hem af, allemaal vol lof over wat hij had neergezet. ‘Ze waarderen enorm wat we hebben gepresteerd’, zegt Marijne. ‘Journalisten blijven me vertellen hoe bijzonder ze het vinden dat ik terug ben. En natuurlijk hopen ze op hetzelfde verhaal… Of misschien zelfs op iets nóg groters’, glimlacht hij.

Vreugde bij Sjoerd Marijne na de winst in de olympische kwartfinale tegen Australië, in 2021 in Tokio. Foto: Koen Suyk

300 miljoen Indiërs voor de tv

Met de vrouwen van India beleefde Marijne in augustus 2021 het hoogtepunt van zijn trainerscarrière. In de kwartfinale van de Olympische Spelen in Tokio versloegen ze Australië (1-0), een overwinning die het team naar de top van het mondiale hockey katapulteerde. De wedstrijd om het brons tegen Groot-Brittannië werd verloren, maar de ogen van zijn speelsters glommen na afloop nog steeds. ‘Die meiden hebben een enorme weg afgelegd’, vertelt Marijne. ‘Toen ik in 2017 begon, misten ze zelfvertrouwen, spraken ze geen Engels en waren de faciliteiten zwaar verouderd.’

Ongeveer 300 miljoen Indiërs volgden de kwartfinale live op televisie, op het puntje van hun stoel. Het land stond na de winst op zijn kop. ‘Een Indiase journalist zei tegen me: Jullie hebben misschien geen medaille gewonnen, maar wel het land geïnspireerd.’ Marijne zelf kreeg die gekte slechts van een afstand mee: meteen na de Spelen vertrok hij naar Nederland. ‘Ik was al drie, vier maanden niet thuis geweest. Achteraf had ik misschien langer in India moeten blijven, maar ik wilde zo graag terug naar mijn familie.’

Het ene moment dacht ik: ik heb het nu hartstikke goed. Het andere moment dacht ik: waarom zou ik deze kans laten lopen? Sjoerd Marijne

Weinig coaches wagen zich aan een comeback bij het team waarmee ze ooit succesvol waren. De carrière van Marijne bewoog zich vierenhalf jaar na zijn vertrek sowieso in een andere richting. Na zijn afscheid als hoofdcoach bij de mannen van Tilburg, in 2022, besloot hij om voortaan alleen nog op de achtergrond te werken en geen hoofdcoach meer te zijn. Enkele maanden was hij assistent van Raoul Ehren bij Oranje. Inmiddels werkte hij als technisch directeur bij Laren, toen de Indiase hockeybond hem belde met het voorstel om terug te keren. Was hij klaar voor een nieuw hoofdstuk met de Indiase vrouwen? ‘Daar moest ik goed over nadenken. Het ene moment dacht ik: ik heb het nu hartstikke goed. Het andere moment dacht ik: waarom zou ik deze kans laten lopen?’

Het waren de wandelingen met zijn vrouw Brigitte, zijn zoon Loek (25) en zijn dochters Sam (23), Jip (20) en Pleun (14) die hem uiteindelijk over de streep trokken. ‘Ze stonden er allemaal positief in. Pleun, die in Nederlands Onder 16 speelt, zei dat ze het wel leuk zou vinden als ik erbij ben als ze een eindtoernooi haalt,’ zegt Marijne, die dat bij de Indiase bond geregeld kreeg. ‘Toen ik voelde dat mijn familie erachter stond, wist ik: ik ga ervoor.’

In 2015 was Sjoerd Marijne bondscoach van de Nederlandse vrouwen. Foto: Koen Suyk

Vrienden en familie vroegen me: ben je niet bang dat je legacy op het spel staat? Sjoerd Marijne

De terugkeer van Marijne in India leest natuurlijk nu al als een sprookje. Tegelijkertijd is het een gewaagde keuze. Sinds zijn vertrek zijn de Indiase vrouwen flink afgezakt op de internationale hockeyladder. Niet alleen ontbraken ze op de Olympische Spelen van Parijs, ook degradeerden ze roemloos uit de FIH Pro League. Nu Marijne terug is, zijn de verwachtingen in India hooggespannen, maar toveren kan hij natuurlijk niet. De ploeg staat negende op de wereldranglijst. Heeft hij niet meer te verliezen dan te winnen?

‘Ik heb daar uitgebreid over gesproken met vrienden en familie. Ze vroegen me: ben je niet bang dat je legacy op het spel staat? Maar daar ben ik totaal niet mee bezig. Ik kan thuis op de bank gaan zitten en die legacy koesteren, maar daar word ik niet gelukkig van. Het voelt voor mij als een prachtige uitdaging om dit avontuur opnieuw aan te gaan. Daar kijk ik enorm naar uit. En mocht het niet lukken, dan verandert dat niets aan wat we eerder hebben bereikt. Die prestatie blijft staan. Voor altijd.’

Snel na de gewonnen olympische kwartfinale in Tokio belde Marijne met het thuisfont. Foto: Koen Suyk

Nieuw sprookje?

Het risico om zichzelf van zijn voetstuk te stoten is er ontegenzeggelijk, maar Marijne deinst er niet voor terug. Hij jaagt al op nieuw succes. Binnen een maand (8-14 maart) wacht Marijne zijn eerste serieuze klus. Voor eigen publiek, in Hyderabad, moet India zich zien te kwalificeren voor het WK in Nederland en België. ‘De technische staf is pas net compleet’, zegt hij. ‘Nu draait alles om elkaar snel vinden en direct resultaat boeken.’

Voorzichtig kijkt hij al verder vooruit dan de WK-kwalificatie, dromend van een volgend sprookje. Zijn contract loopt tot en met de Olympische Spelen van Los Angeles, in 2028. ‘Het doel voor de lange termijn is om ons te kwalificeren voor de Olympische Spelen. En hoe moeilijk het ook wordt, ik hou ervan om de lat hoog te leggen. Dus we mikken natuurlijk op een medaille’, glimlacht hij. Het zou een nieuwe epische prestatie zijn, die hem in India bijna onsterfelijk maakt.