Een gouden afscheid voor Winkelhorst: ‘Dit was onze last dance’

Voor Eefke Winkelhorst (18) was het NK Zaal in Rotterdam meer dan een toernooi. Het was een afscheidstournee. De aanvoerder van Kampong MO18-1 is bezig aan haar laatste jeugdjaar en wist dat er geen herkansing zou komen. Hun motto ‘als we ooit nog iets willen, moet het nu’ kwam uit: Kampong versloeg Pinoké met 3-2, waarbij Winkelhorst met twee doelpunten van cruciaal belang was.

Winkelhorst beleeft wat elke zeventien- of achttienjarige junior meemaakt: het jaar waarin alles voor het laatst is. Voor het laatst de voorbereiding, de herfstcompetitie, de zaalperiode en de tweede seizoenshelft. Na juni maakt ze geen deel meer uit van de jeugd en wacht de overstap naar de senioren. Het hockey verhuist van de zaterdag naar de zondag. Een nieuwe fase begint, terwijl het voelt als het afsluiten van een bijzondere periode.

Een sentiment van grote waarde, afgelopen weekend in het Topsportcentrum in Rotterdam. De hele Kampong-selectie droeg – aan hun veters vast – een gelukspoppetje, een kleine talisman voor dat laatste zetje richting de titel. ‘Deze groep hockeyt al zo lang samen. Ik ben er een paar jaar later bij aangesloten – haar hockeyroots liggen in Malden bij Union – maar we zijn een grote vriendinnengroep’, vertelt de aanvoerder emotioneel. Maar dat hechte teamgevoel had ook zijn schaduwzijde: ‘De afgelopen jaren hebben we heel veel pech gehad met NK’s. Het viel telkens net niet onze kant op. Er was altijd wel een team dat net wat slimmer of beter was. Of dat net wat meer brandstof had dan wij.’

De blijdschap bij de meiden van Kampong. Foto: Ewout Pahud de Mortanges

FC Lol met Winkelhorst als spil

Dit jaar viel alles op z’n plek. Voor het eerst voelde de groep dat het wel kon. Winkelhorst: ‘We zagen het allemaal als onze last dance. Ons team bestaat alleen maar uit tweedejaars. Iedereen moet over een paar maanden door naar de senioren. Als we ooit nog iets wilden, moest het nu.’ Het team, gekscherend vernoemd naar FC LoL – een naam die ooit op de achterbank van een auto onderweg naar een verre uitwedstrijd werd bedacht – stond in de finale met de juiste mix van plezier en focus. Een mix die de afgelopen jaren soms ontbrak.

En midden in dat team was Winkelhorst zelf de spil. Als snelle en lange middenvelder met groot bereik en uitstekend overzicht leidde ze het spel, pikte ze regelmatig een doelpunt mee en straalde ze een vanzelfsprekend leiderschap uit dat haar achttien jaar overstijgt. In de finale liet ze dat meteen zien: ze maakte eerst de gelijkmaker, scoorde vervolgens een strafbal voor 2-1 en zette zo de toon voor het restant van de wedstrijd.

Eefke Winkelhorst aan de bal. Foto: Ewout Pahud de Mortanges

‘Ik stond helemaal te trillen vlak voor mijn strafbal’, reageert Winkelhorst. ‘Drie seconden voordat ik hem moest nemen, dacht ik nog: linkslaag pushen. Maar toen zag ik in mijn hoofd de keeper al de goede kant op duiken, dus besloot ik ’m rechtsboven te pleuren’, vertelt ze met een glimlach. ‘Ik krijg wel eens commentaar dat ik alleen strafballen maak als er geen druk op staat. Nou, beter bewijs dan dit is er niet, toch?’ lacht ze.

Twee dromen voor de toekomst

Om haar nek bungelt een gouden medaille. Als ze er nog eens naar kijkt, gaat ze verder met vertellen. ‘Onze route naar deze titel was ook niet normaal. We speelden voor een plek in de finale eerst tegen Oranje-Rood, toen tegen HDM en in de halve finale tegen SCHC. Dat zijn niet zomaar tegenstanders’, legt de aanvoerder uit. Of het de gelukspoppetjes waren, de creatieve teambijnaam of het feit dat Kampong MO18-1 de hele zaalperiode geen extra trainingsmoment pakte en zelfs geen videoanalyses deed, weet ze niet, maar de titel is binnen. ‘Deze medaille betekent zoveel voor iedereen. Het is een herinnering aan een prachtige jeugd.’

Terwijl haar teamgenoten een dag na de finale weer naar school moesten, had Winkelhorst een dagje de tijd om uit te rusten. Zij rondde vorig jaar haar vwo al af en geniet nu van een tussenjaar, waarin ze werkt in het ziekenhuis als administratief zorgmedewerker. Ze hoopt volgend jaar te kunnen starten met een studie geneeskunde. ‘En dat combineer ik het liefst met een plek in Dames 1. Dat zijn twee dromen. Ik train dit jaar al regelmatig mee, maar weet dat het echt niet vanzelfsprekend is. De komende maanden zal dat wel duidelijk gaan worden, maar ik ga er alles aan doen.’

Onderaan de groepsknuffel ligt Eefke Winkelhorst op de grond. Foto: Ewout Pahud de Mortanges