De wake-upcall van Wortelboer: ‘Ik moest er harder voor werken’

International Floris Wortelboer (29) wordt vaak bestempeld als de gangmaker binnen het Nederlands elftal. Een verbinder, een gezelligheidsdier, bij wie je al gauw kunt denken dat alles hem komt aanwaaien. Maar achter zijn makkelijk lachende gezicht schuilt een harde werker die niets cadeau kreeg op weg naar zijn vaste plek in Oranje. In de podcast van de KNHB – Podje Hockey – blikt de vleugelverdediger van Bloemendaal terug op hoe bij hem een aantal jaar geleden de knop omging.

Wie aan Floris Wortelboer denkt, denkt aan een joviale allemansvriend, aan een sociaal dier, aan een stralende glimlach van oor tot oor. Maar zet je een andere bril op, dan zou je hem ook nonchalant kunnen noemen. Althans, dat is het stempel dat hij draagt en een kant van zichzelf waar hij hard aan heeft moeten werken.

In 2019 was het bondscoach Max Caldas die Wortelboer – toen al met EK-goud op zijn cv – met beide benen op de grond zette. Caldas confronteerde hem met zijn tekortkomingen, door hem te passeren voor het EK in Antwerpen. Wortelboer oogde niet alleen nonchalant. Hij was dat soms ook.

Caldas stelde dat Wortelboer aan zichzelf moest werken. ‘Hij vond dat ik stappen moest zetten op mentaal vlak. Dat ik meer moest gaan leven voor de sport.’ Of het nu aankwam op zijn voeding, zijn studie of zijn sociale contacten: Wortelboer moest zijn leven buiten het veld meer in dienst stellen van het hockey, vond Caldas. ‘Dat was het moment waarop ik me realiseerde dat het niet vanzelf ging. Dat ik er harder voor moest werken.’

Floris Wortelboer in Parijs met zijn vriendin Sanne Koolen, allebei met een gouden plak. Foto: Willem Vernes

Goud in Parijs

Hij veranderde zijn leven, maar het roer ging nog niet helemáál om. Toen na de Olympische Spelen van Tokio – die Wortelboer miste vanwege een hardnekkige schouderblessure – Jeroen Delmée en Eric Verboom het stokje van Caldas overnamen, laaide de kritiek op zijn levensstijl opnieuw op. ‘Zij zeiden: als we in Parijs goud willen winnen, dan hebben we een goede Wortelboer nodig. Maar op deze manier is het niet goed genoeg.’

Het was het laatste duwtje in zijn rug dat hij nodig had. Twee keer de Olympische Spelen missen, was iets wat hij per se wilde voorkomen. Uiteindelijk betaalde het zich uit: in de zomer van 2024 was Wortelboer erbij op de gouden Olympische Spelen van Parijs. En nog nooit haalde hij zo’n hoog niveau als toen.