Met de Shrachi Bengal Tigers verloor middenvelder Noor de Baat (25) vorige week zaterdag de finale van de Hockey India League. Na ruim twee weken in de Indiase stad Ranchi kwam er een einde aan de lucratieve, knotsgekke competitie. ‘Ik vind het mooi dat het vrouwenhockey in India zo’n podium krijgt.’
Al na de tweede competitiewedstrijd – een 5-0 afstraffing tegen de Ranchi Royals van oud-international Sabine Plönissen – was het tijd voor een klein crisisberaad, glimlacht De Baat. De Klapperboom, het hoofdveld van haar club Kampong, voelde direct oneindig ver weg. ‘Meerdere Indiase speelsters spreken geen of gebrekkig Engels. We wilden na die 5-0 nederlaag vooral weten of het tactisch plan voor iedereen duidelijk was. Maar sommige meiden spraken nog minder Engels dan we dachten. Ze wisten niet eens wat we bedoelden met backhand en forehand. Dus hebben we daar maar left and right van gemaakt.’
Veel typerender dan dit wordt de Hockey India League niet. Een competitie die volgens totáál andere wetten functioneert dan in Nederland gebruikelijk is. Spelers worden van over de hele wereld ingevlogen, pas dagen voor de start, om in recordtempo een team te smeden dat direct om de titel moet spelen. Samen met Sosha Benninga, haar teamgenoot bij zowel Kampong als de Shrachi Bengal Tigers, stapte De Baat op Schiphol op het vliegtuig, onwetend over welk circus ze nu precies tegemoet vloog. ‘We hadden geen flauw idee wat we konden verwachten van het niveau.’
Net als de drie andere clubs in het kleine deelnemersveld vormden de Shrachi Bengal Tigers een vreemdelingenlegioen. Het niveauverschil in de selectie bleek groot. Aan de ene kant speelden De Baat en Benninga samen met buitenlandse internationals van topniveau, zoals de Argentijnse sleepkoningin Agustina Gorzelany. Aan de andere kant met jonge Indiase talenten, die het niveau nog lang niet konden bijbenen. ‘Er zaten ook oud-internationals van India in ons team die al een jaar geen stick meer hadden aangeraakt’, vertelt De Baat.
Noor de Baat (rechts) samen met Sosha Benninga in Ranchi voor het logo van de Hockey India League. Foto: Instagram Noor de Baat
Toekomst van Indiërs in duigen
Door die enorme verschillen kreeg de competitie al snel een schizofreen karakter. Voor buitenlandse speelsters als De Baat was de Hockey India League vooral één groot avontuur. Dé manier om het hockeygekke India te leren kennen, waar winnen uiteraard het doel was, maar waar er ook moest worden genoten.
Voor veel jonge Indiase talenten lag het heel anders, vertelt de tweevoudig international van het Nederlands elftal. Voor hen was de Hockey India League de uitgelezen kans zich in de kijker te spelen van de kersverse bondscoach Sjoerd Marijne. Een plek in het Indiase nationale team betekent status, geld en dus een toekomst voor henzelf én hun familie. Eén slechte wedstrijd en ze zagen hun toekomst in duigen vallen.
‘Ik heb in India niet bepaald mijn beste wedstrijden gespeeld’, vervolgt De Baat. Niet dat dat verwonderlijk is. De middenvelder van Kampong moet het niet hebben van een individuele actie, maar is juist een spelverdeler. ‘Het is lastig als je niet op elkaar bent ingespeeld. Bovendien spelen die meiden uit India echt anders hockey. Daarnaast kwamen de omstandigheden de prestaties natuurlijk niet ten goede.’
De Shrachi Bengal Tigers waarvoor Noor de Baat de afgelopen weken speelde. Foto: Instagram Noor de Baat
Eén keer hoorden we ’s ochtends pas dat we ’s middags een oefenwedstrijd hadden. Zoiets kan je je in Nederland echt niet voorstellen. Noor de Baat
In Nederland heeft de Hockey India League een poenerig imago. Alsof buitenlandse spelers vooral hun zakken komen vullen, zonder dat ze daar iets voor hoeven te doen. Ook op De Baat werd tijdens de beruchte spelersveilig gretig geboden, waardoor zij voor 14.000 Indiase roepie (dik 13.000 euro) werd afgehamerd. Maar voor dat geld moet er natuurlijk wel worden gepresteerd. Vier nederlagen achter elkaar? Dan vliegt de coach er gewoon uit, zoals bij Soorma Hockey Club.
Met zeven wedstrijden in dertien dagen werd het programma er in hoog tempo doorheen gejast. ‘In de week voor de competitie speelden we ook nog meerdere oefenwedstrijden’, vertelt De Baat. ‘Eén keer hoorden we ’s ochtends pas dat we ’s middags een oefenwedstrijd hadden. Zoiets kan je je in Nederland echt niet voorstellen.’
Spelen, rusten, spelen, rusten, het is het circus van de Hockey India League. Het moordende tempo doet denken aan een EK of WK. Ook de Indiase pers dook er massaal bovenop. Artikel na artikel verscheen in het Aziatische land over de competitie. ‘Ik vind het mooi dat het vrouwenhockey in India zo’n podium krijgt’, zegt De Baat. ‘Dat betekent veel voor die meiden. Al die buitenlandse speelsters zijn een enorme meerwaarde. Het was goed om te zien dat je echt iets kunt bijdragen. Dat je kunt helpen om het hockey daar groter te maken.’
Noor de Baat brengt met haar teamgenoten een bezoek aan een tempel. Foto: Instagram Noor de Baat
Shoot-outs in de finale
Kers op de taart was het spelen van de finale, in een uitverkocht stadion. De Shrachi Bengal Tigers leken op weg naar de overwinning, maar misten te veel kansen, waardoor shoot-outs de beslissing moesten brengen. Mede door een misser van De Baat trokken de Tigers aan het kortste eind. Zuur, al was De Baat daar snel overheen. ‘Natuurlijk baalde ik van het verlies, maar ik kon al snel weer lachen. Het was één groot avontuur.’
Wat vind jij? Praat mee...
Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.