Brinkman-Boers: woensdag op zandveld, zondag bepalend in topper

Met wat handige liftjes en een uithaal met een hoge backhand brak ze met een parel van een assist eigenhandig de topper tussen Amsterdam en Den Bosch open. Invaller Elke Brinkman-Boers (28) stond woensdag nog op het zandveld met Dames 2 van Den Bosch, zondag was ze de reserve die het verschil maakte bij de Brabanders tijdens de gewonnen topper (1-2) in het Wagener Stadion.

Haar naam prijkte dit seizoen al vijf keer op de spelerslijst van de landskampioen. Het lukte de aanvaller (en soms ook middenvelder) zelfs om een keer te scoren. Notabene tegen haar oude club HGC, waar ze in haar nieuwe clubkleuren uiteindelijk met 1-4 van won. Maar bepalend zijn in een topper? Dat voegde ze zondagmiddag zonder twijfel aan dat lijstje toe.

Al liftend en draaiend op de rand van de cirkel creëerde Brinkman-Boers diep in het derde kwart ruimte in een ramvolle Amsterdamse cirkel. Met een klein tikje hield ze de bal onder controle, tot er ineens genoeg plek was om uit te halen. Ze toverde een technisch hoogstandje uit de hoge hoed: een hoge backhand richting doel, een uithaal waar elke aanvaller van zou glimlachen: ook Thierry Brinkman, die toekijkend vanaf de tribune voor zijn vrouw applaudisseerde. Het lukte hem een dag eerder tegen Laren op eenzelfde manier. De actie van zijn vriendin leverde de perfecte assist op: Frédérique Matla tikte van dichtbij de 0-1 binnen.

Elke Boers. Foto: Bart Scheulderman

Invaller uit Dames 2 van onschatbare waarde

‘Wat ik deed bij die 0-1? Geen idee. Ik dacht totaal niet na. Deed maar wat,’ begint Brinkman-Boers te vertellen. Vanaf een afstandje kijkt haar man Thierry Brinkman toe. Aanvoerder van Oranje, maar dit weekend vooral supporter van zijn partner. De twee stapten afgelopen zomer in het huwelijksbootje. ‘Hij zei net dat ik het wel lekker gedaan had,’ grijnst ze. ‘Ik moet eerlijk zeggen: ik heb zelf geen idee hoe dit gelukt is.’

Het verhaal van Elke Brinkman-Boers is bekend. Als jong hockeytalent begon ze op de velden van Den Bosch. Tot haar achttiende verbleef ze bij de Brabantse club, maar tot een echte doorbraak kwam het niet. Ze maakte wel minuten in het eerste, maar kampte haar laatste jaar met een zware knieblessure. Als 18-jarige won ze in de lente van 2016 de Europese titel en het NK, maar in een jaar zonder al te veel speelminuten. 

Haar carrière ging verder via MOP, Hurley, Bloemendaal en HGC. In Wassenaar nam ze afscheid van het tophockey. Althans, dat was het idee. ‘Best een tijd geleden besloten we naar Brabant te verhuizen. Ik zou dan ook gaan stoppen met hockey. Maar het laatste jaar bij HGC voelde ik steeds meer van: ik vind het nog heel leuk’, vertelt ze. Ze twijfelde. Maar zag het niet zitten om meerdere keren per week op en neer te rijden tussen Vught en Wassenaar. Dat was simpelweg een te grote opgave. ‘Als ik dichtbij had gewoond, had ik absoluut nog een jaar langer willen hockeyen.’

Elke Brinkman-Boers aan de bal. Foto: Bart Scheulderman

Oranje-Rood, Tilburg, Promotieklasse of Dames 2? 

Het voelde of het nog niet af was. Ze dacht aan Tilburg, Oranje-Rood of zelfs een promotieklasser. ‘Maar dan moet je weer investeren in een nieuw team. Waar je niemand kent en je waarschijnlijk meteen een van de oudsten bent’, legt ze uit. ‘Ik twijfelde. Wist niet of ik dat het helemaal waard vond, voor misschien maar een jaartje.’ Uiteindelijk besloot ze bij haar originele plan te blijven. Gewoon aansluiten bij het tweede team van Den Bosch. ‘Dat pakte supergoed uit, want nu heb ik het beste van beide kanten.’

Want ze geniet van het spelen in de Reserve Hoofdklasse. ‘We zijn echt fanatiek, hoor’, benadrukt ze. Even verdwijnt ook de lach van haar gezicht. ‘Mijn schoonmoeder vertelde me net dat ze hebben verloren. Ze heeft inderdaad tijdens onze wedstrijd, de tussenstand van Dames 2 in de gaten gehouden. Ze hebben verloren van Breda, verliezen is ons het hele seizoen nog niet gebeurd. Daar baal ik van’, vertelt ze. Maar als ze heel eerlijk is, speelt ze liever een wedstrijd in de Hoofdklasse, met veel publiek langs de lijn. ‘Toen Marieke me vroeg voor vandaag, heb ik mijn eigen team meteen afgezegd. Maar eerst nog even gezorgd voor wat invallers uit de MO18-1, zodat ze niet te weinig speelsters zouden hebben.’

Joosje Burg, Elke Boers en Maartje Krekelaar. Een foto van de zomer van 2018. Foto: Instagram Elke Boers

Meedoen met de landskampioen gaat haar goed af. Ze speelde in de jeugd al met de meeste speelsters samen, dus was het eenvoudig om aan te sluiten. ‘Ze vragen veel van me, maar dat vind ik alleen maar leuk. Ik probeer gewoon fit te blijven en als ze me nodig hebben, er te staan. Dat fit blijven lukt wel, als je met Thierry onder een dak woont, leef je gezond hoor’, lacht ze. ‘Natuurlijk had ik dit van tevoren nooit verwacht. Wie bedenkt nou dat er zoveel blessures zijn? En ook nog langdurig? oor mij is het leuk dat ik nu deze wedstrijden mag meespelen, maar voor die meiden is het natuurlijk verschrikkelijk. Ik weet als geen ander wat ze doormaken en ik gun het ze totaal niet.’

Van zandveld naar Wagener Stadion 

De afgelopen dagen waren een aaneenschakeling van uitersten. Vorig weekend greep ze Europees zaalzilver in Polen, woensdag trainde ze voor het eerst weer met Dames 2, donderdag speelde ze een oefenwedstrijd met Dames 1 tegen Tilburg, en zondag stond ze ineens in de topper. Ze moet lachen. ‘We trainden woensdag op veld 7. Dat zegt je waarschijnlijk niks, maar dat is een zandveld,’ zegt ze. ‘Ik ben blij dat ik gegaan ben, hoor. Was al een tijdje niet geweest. Onze trainer was er niet, dus dat heb ik maar even op me genomen.’

Voorlopig heeft ze nog geen plannen gemaakt met Pasen. Over eventuele play-offs in mei wil ze al helemaal niet nadenken. ‘Ik weet zeker dat we dit seizoen de geblesseerden nog terug gaan zien. Ik hoop echt heel erg dat ik binnenkort niet meer nodig ben’, stelt ze. ‘En als ze me niet nodig hebben, ben ik er alsnog. Ik kom ze sowieso aanmoedigen.’

Elke Brinkman-Boers. Foto: Bart Scheulderman