Peters geniet van rentree na blessureleed: ‘Het was fantastisch’

Voor Luka Peters werd het afgelopen weekend er één om niet snel te vergeten. Na ruim een jaar blessureleed maakte hij zijn rentree in de competitie voor Tilburg. Een euforisch moment, al kijkt hij alweer vooruit. Na het missen van de play-offs vorig jaar wil hij dit seizoen zijn team helpen. ‘Nu wil ik wel mijn steentje bijdragen.’

Ruim een jaar geleden ging het mis voor Peters. Niet op het hockeyveld, maar op de skipiste. Hij werd van achteren door een andere skiër geraakt en verdraaide zijn rechterknie. Aanvankelijk leek de schade mee te vallen: na even bijkomen kon hij nog naar beneden skiën. Maar eenmaal terug in Nederland werd de ernst duidelijk. Een kruisband bleek afgescheurd. Het gevolg: een jaar geen hockey.

Afgelopen zondag maakte hij zijn rentree bij Tilburg in de Promotieklasse. Op bezoek bij Push in Breda voelde hij zich voor het eerst in lange tijd weer echt hockeyer. ‘Het was echt fantastisch’, blikt hij terug. ‘Ik leefde echt naar die zondag toe, omdat ik wist dat het dit weekend ging gebeuren.’

De middag leek nog even een valse noot te krijgen. Met Tilburg strijdt Peters, die in de jeugd voor Venlo en Oranje-Rood speelde, om de play-offplekken en even leek de ploeg punten te laten liggen tegen middenmoter Push. In de allerlaatste seconde zorgde Pim Haring uit een strafcorner alsnog voor de volle buit. ‘Dat gaf een enorm euforisch gevoel’, zegt Peters. ‘Maar ik heb de hele wedstrijd genoten.’

Peters loopt zich vast tijdens het duel met Push. Foto: Rogier Balk

Een jaar langs de kant

Toen het ruim een jaar geleden misging, wist Peters direct wat hem te wachten stond. ‘Mijn zus had dezelfde blessure gehad, dus ik wist dat het een lang traject zou worden.’ Toch was het voor hem wennen om ineens langs de kant te staan. Het was zijn eerste serieuze blessure. ‘Ik had wel eens pijntjes gehad, maar nog nooit zo lang eruit gelegen.’

Het lastigst vond hij het gevoel dat hij niets kon bijdragen. ‘Het was vooral frustrerend dat je er niet kunt staan voor je team.’ Toch probeerde hij er zo veel mogelijk bij te zijn. Dat lukte niet altijd, geeft hij toe, maar hij deed zijn best om betrokken te blijven. ‘Het zijn zware weekenden geweest. Vooral het toekijken als het minder goed gaat vond ik moeilijk.’ Tegelijk haalde hij er ook kracht uit om er wél voor zijn teamgenoten te zijn. ‘Laten zien dat ik er voor hen ben, deed mij ook goed.’

Dat gevoel werd nog eens versterkt richting het einde van vorig seizoen. Tilburg haalde de play-offs om promotie naar de Hoofdklasse, maar Peters moest alles vanaf de zijlijn meemaken. ‘Tijdens die play-offs was het echt zwaar om toe te kijken. Dan wil je zó graag meedoen.’

Teleurstelling bij Tilburg nadat de ploeg er niet in slaagde te promoveren naar de Hoofdklasse. Foto: Willem Vernes

Uitgestelde rentree

Na de winterstop wist Peters dat zijn rentree eraan zat te komen. De eerste competitiewedstrijd tegen Ring Pass gold als richtpunt. Toch moest dat plan worden bijgesteld. ‘Vanaf februari trainde ik weer volledig mee. We gingen ook op teamtrip naar Valencia, waar we veel hebben gehockeyd en een druk programma hadden.’ Dat zorgde voor een terugslag.

Zijn rechterknie reageerde, waardoor besloten werd zijn rentree nog even uit te stellen. ‘Ik had de hele revalidatie geen terugslag gehad en dan nu wel. Dat ging wel in mijn hoofd zitten.’ Toch kon hij een week later alsnog zijn scheenbeschermers omdoen en zich weer echt hockeyer voelen.

Na zijn recente rentree kijkt de aanvaller alweer enthousiast vooruit. ‘We hebben de ambitie om in de top drie te eindigen en de play-offs te halen’, zegt hij. ‘En dan wil ik dit keer wél mijn steentje bijdragen.’ Eerst wacht nog een speciaal moment: de thuiswedstrijd van komende zondag. ‘Dan komen er wat mensen voor mij kijken. Mijn eerste thuiswedstrijd weer op Tilburg, daar heb ik veel zin in.’