Memorabele zaalfinales: hoe HDM na 34 jaar weer kampioen werd

In de aanloop naar het finaleweekend van het NK Zaal halen we herinneringen op aan finales die het Nederlandse zaalkampioenschap kleur gaven. In de eerste aflevering richten we de blik op de dames van HDM, die in 2019 geschiedenis schreven door voor het eerst sinds 1985 weer kampioen te worden.

Ademnood. Dat is het woord dat bij Julia Remmerswaal als eerste opkomt wanneer ze terugdenkt aan de zaalfinale van 2019 tegen Laren in Topsportcentrum Rotterdam. De keepster van HDM lag na het laatste fluitsignaal onder een kluwen ploeggenoten dat de landstitel vierde.

In de explosie van vreugde sprong Pien van der Heide op haar rug. Remmerswaal viel ongelukkig op haar arm en kon geen kant meer op toen ook andere speelsters zich in het feestgedruis mengden. Ze lag vastgeklemd, onderop de stapel van de feestende HDM’ers.

‘Ik kreeg geen lucht meer’, blikte Remmerswaal terug. Het enige wat ze nog kon uitbrengen was ‘help’. Pien van Nes hoorde haar roepen en maakte ruimte, waarna Remmerswaal werd bevrijd uit haar benarde positie. ‘Ik zeg altijd tegen Pien: je hebt mijn leven gered.’ Een moment waarover ze nu om kan lachen. Toen allerminst.

Julia Remmerswaal ligt op de vloer bij te komen nadat ze onder een kluwen ploeggenoten had gelegen. Foto: Koen Suyk

Uitgegleden

Een dikke week eerder was het nog maar de vraag of Remmerswaal überhaupt onder de lat zou staan tijdens het NK Zaal. Op een ijzige parkeerplaats gleed ze uit terwijl ze haar tas uit de achterbak van de auto pakte. Haar knie kreeg een klap. ‘Mijn eerste gevoel was dat het meeviel, maar ik heb wel een paar dagen in onzekerheid gezeten.’

Een MRI volgde en die gaf opluchting. Geen zware schade. Ze sloeg de laatste speelronde van het reguliere seizoen over, werkte een oefenwedstrijd af en werd klaargestoomd voor het NK. Met een knie die van ‘hier tot Tokio’ was ingetapet.

Remmerswaal stond er, op het moment dat het moest, in een seizoen waarin bij HDM alles samenkwam. De Haagse ploeg had zich al vroeg geplaatst voor de play-offs en groeide, met een mix van jonge speelsters en ervaren krachten, uit tot een stabiele zaalploeg. Voor de buitenwereld was HDM misschien de underdog. Intern leefde een ander gevoel. Dit kon het jaar worden. Voor het eerst sinds 1985.

Dat vertrouwen kwam niet uit de lucht vallen. In de poulefase had HDM Laren al twee keer getroffen, met winst en een gelijkspel. Onder leiding van het coachduo Ivar Knötschke en Kristina Middelman stond er een ploeg met duidelijke ideeën en een strak strijdplan. Het reguliere zaalseizoen werd afgesloten met bijna perfecte cijfers: 27 punten uit tien wedstrijden.

Testmoment

De halve finale tegen Kampong bood het ultieme testmoment. HDM was beter, maar kon het overwicht niet vertalen in een ruimere score. Het bleef 1-0, waardoor de spanning tot de laatste minuut voelbaar bleef. Remmerswaal hield haar ploeg op de been door onder meer een strafbal te stoppen.

Omdat later op de dag ook de finale werd gespeeld, had de club een ruimte gehuurd in De Kuip, het stadion van Feyenoord, naast het Topsportcentrum. Even weg uit de drukte. Een moment van rust. ‘Dat hielp wel. We hebben lol gehad met elkaar’, zei Remmerswaal, die tussendoor ook nog de MO18 van HDM coachte. ‘Het kostte me totaal geen energie. Ik vond het allemaal leuk. Al was het jammer dat we er hard afgingen tegen SCHC.’

Julia Remmerswaal probeert Maxime Kertsholt van Laren van het scoren te beletten. Foto: Kopen Suyk

De finale tegen Laren werd er een die nog lang onderwerp van discussie bleef. Vooral over de 2-1 van Pien van Nes. Pushte ze de bal binnen of net buiten de cirkel? Ook bij een uitspeelcorner lag een moment onder een vergrootglas, omdat Remmerswaal te vroeg uit zou zijn gelopen. ‘Ik bewoog, maar zette mijn voet neer nadat de bal was gespeeld. En die 2-1. In de wedstrijd zelf dacht ik dat die binnen de cirkel was. Toen was er geen twijfel. Pas na afloop ontstond de discussie. Het is niet zo leuk dat het vooral over die momenten ging, maar uiteindelijk hebben we verdiend gewonnen.’

Mijlpaal

De titel markeerde een mijlpaal voor HDM als zaalploeg. Voor het eerst sinds 1985 stond de Haagse club weer bovenaan. ‘HDM is echt een zaalclub, dus deze titel betekende veel’, zei Remmerswaal. ‘Met je eigen club kampioen worden, zet ik persoonlijk wel op eerste of tweede plaats.’ Een jaar later volgde een tweede plaats in de Europacup, in eigen stad en voor volle tribunes. ‘De zaal verbindt de club meer dan het veld. In de zaal komt alles samen. Jong, oud, tophockey en breedtehockey.’

Voor Remmerswaal zelf was 2019 een van haar beste jaren. ‘Met 24, 25 jaar zat ik op een goede leeftijd. Ik had de ervaring. Ik had meer rust in mijn spel. Dat hielp veel. In dat seizoen viel alles samen.’ Ze werd dan ook verkozen tot beste speelster van het zaalseizoen.

Nu, zeven jaar later, maakt ze nog steeds deel uit van het team en is ze samen met Tessa Clasener een van de ervaren krachten in een jonge ploeg. Haar rol veranderde nauwelijks, al mengt ze zich vaker in tactische discussies en laat ze zich meer horen tijdens time-outs. Met één les die is blijven hangen sinds die finale in Rotterdam. ‘Bij een volgende titel ren ik meteen naar de zijkant.’

Julia Remmerswaal verkozen tot beste speelster van het Hoofdklasse Zaal in het seizoen 2018/2019. Foto: Koen Suyk