Memorabele zaalfinales: Robbert van de Peppel beslist broederstrijd

In de aanloop naar het finaleweekend van het NK Zaal blikken we terug op finales die het Nederlandse zaalkampioenschap hebben gevormd. In deze aflevering staat de herenploeg van HDM centraal, die in 2011 geschiedenis schreef door Amsterdam van een derde opeenvolgende landstitel af te houden.

Op de ochtend van het interview kijkt Robbert van de Peppel een video terug op YouTube. De beelden zijn ietwat onscherp, gefilmd door een toeschouwer. Zijn aandacht blijft hangen bij de laatste minuut. Een speler legt de bal neer met zijn linkerhand. Hijzelf. Aan de overkant staat de keeper op de lijn. Zijn broer Vincent. Van de Peppel stuurt de link door, met een korte vraag: wat kwam je uit je doel doen?

Het is 2011, Sporthallen Zuid in Amsterdam. Vijftienhonderd toeschouwers op de tribunes. HDM tegen Amsterdam, een finale die iedereen had verwacht. Ook een jaar later zouden beide ploegen elkaar treffen in de eindstrijd. Het zijn de twee beste zaalteams van die periode. Amsterdam is de favoriet. Twee keer op rij kampioen. De zaalhockeyploeg met verfijning en routine. HDM is een team dat weigert te wijken. Met geloof en intensiteit. Twee teams, twee stijlen, twee broers.

‘Wij hadden een heel sterk zaalteam’, zegt Van de Peppel. ‘Met Floris Quak, Hugo van der Horst, Patrick Jacobs, Roderick Beudeker en Robin de Munk. Met Timmo Kranstauber en ik erbij als zaalinternationals.’

Directe klik

Op het veld speelt Van de Peppel bij SCHC, maar die club komt niet uit in de Hoofdklasse Zaal. Daarom sluit hij aan bij HDM. Het klikt direct. ‘Ik heb daar twee winters gespeeld. Dat waren mooie jaren. Ik heb er vriendschappen voor het leven aan overgehouden. Een aantal jongens was er zelfs bij op mijn huwelijk.’

In de finale staat hij tegenover zijn broer, de doelman van Amsterdam. Ze speelden samen bij Gooische en trainen bij het Nederlands zaalteam in Almere.

HDM begint als underdog, maar komt via Robin de Munk op voorsprong. Daarna kantelt het duel. Steven Ebbers en Robert Tigges brengen Amsterdam op 2-1. Een derde titel op rij lijkt binnen handbereik. Tot achttien seconden voor tijd. Doelman Patrick Jacobs verlaat het veld voor een extra veldspeler. De ijshockeyvariant. Floris Quak ziet ruimte en geeft een splijtende pass. Timmo Kranstauber tikt binnen: 2-2.

Vincent van de Peppel kreeg in 2012 zijn revanche op broer Robbert door de zaaltitel met Amsterdam te winnen. Foto: KNHB

Strafballen volgen. Eén tegen één, geen rebound, geen herkansing. Raken of missen. Op de beelden is te zien hoe Robbert de bal neerlegt. Vincent staat op de lijn. Dan stapt hij uit zijn doel. Niet dreigend. Ze lopen naar elkaar toe, lijken iets tegen elkaar te zeggen. Robbert tikt hem aan op de onderrug en handschoen. ‘Het was krankzinnig dat het zo eindigt’, zegt Van de Peppel.

De beslissende strafbal

Hij loopt terug naar de stip, raakt even zijn neus aan, draait zijn stick in zijn hand. In de serie mist Ebbers namens Amsterdam. Van de Peppel had vooraf al aangegeven dat hij de vijfde strafbal zou nemen. Door de misser is die ineens beslissend.

Eerder had hij Vincent al verteld wat hij zou doen als het moment zich ooit zou aandienen: pushen aan de stickkant. ‘Ik was zenuwachtig en begon te twijfelen’, zegt hij. Toch houdt hij vast aan het plan.

Een strafbal in de zaal is anders dan op het veld. Het doel is kleiner, de afstand korter. Missen ligt altijd op de loer.

Van de Peppel legt aan en pusht. De bal verdwijnt langs de stickkant van Vincent in het doel. Hij draait zich om en rent weg. Juicht. Jacobs tilt hem op. Daarna volgt ontlading. Spelers op de vloer, armen in de lucht, gejuich. HDM is kampioen, voor het eerst sinds 2006. De hegemonie van Amsterdam is doorbroken.

‘Na afloop kreeg ik een knuffel van mijn broer’, zegt Van de Peppel. ‘Je gunt elkaar ook het succes.’

Robbert van de Peppel loopt juichend weg na een doelpunt voor HDM. Foto: KNHB

Broederstrijd

Een jaar later neemt Amsterdam revanche. In 2012 beslist Robert Tigges de finale met drie doelpunten. HDM komt tekort. ‘Dat was payback van Amsterdam’, zegt Van de Peppel. ‘Ze wilden laten zien dat ze beter waren dan wij.’

Daarna valt het team van HDM uiteen. Spelers stoppen of vertrekken, een nieuwe generatie dient zich aan. Met onder andere Cédric de Gier en Chris Taberima wordt HDM in 2023 opnieuw kampioen.

De video op YouTube duurt iets meer dan twee minuten. Meer is het niet. Maar erin zit alles: spanning, een titel, een beslissend moment. Robbert achter de bal. Vincent in het doel.

‘Het was een mooie broederstrijd’, zegt Van de Peppel. ‘Iets wat me de rest van mijn leven bijblijft.’