Hockeymoeder Pauline Wingelaar: ‘Mijn zoontje kopieert Jip Janssen’

Vraag haar niet wanneer het een strafbal of een strafcorner is, maar realityster en Echte Gooische moeder Pauline Wingelaar beweegt zich inmiddels opvallend soepel door de hockeywereld. De moeder van twee hockeyende zoontjes, Reinier (10) en Diederik (8), staat niet alleen op zaterdag langs de lijn bij Gooische, maar appt net zo makkelijk met internationals als Jip Janssen. ‘Toen Rein jarig was, liet ik hem door Jip Janssen verrassen op zijn kinderfeestje.’

Eén blik in de ruime tuin van haar monumentale houten villa in Bussum en het is meteen duidelijk: hier woont een hockeygezin. Tussen het terras en het tuinhuis, dat ze gebruikt als kantoor, ligt de droom van elk hockeygek kind: een eigen hockeyveldje. Een strook kunstgras, compleet met twee doeltjes, waar Reinier en Diederik zich na schooltijd helemaal kunnen uitleven.

‘Of er hier in huis wordt gehóckeyd?!’ lacht Pauline Wingelaar (39), bekend van de realityserie Echte Gooische moeders. ‘Er wordt werkelijk niets anders gedaan dan gehóckeyd!’ Ze zegt het zoals alleen zij als Gooische vrouw dat kan: sprankelend, met flair en met een stem die af en toe overslaat van verbazing. ‘Onlangs was ik boven en dacht ik: wat hoor ik nú? Pof! Daar ging de eerste bal door het raam.’

Pauline Wingelaar pakt de hockeytas in van één van haar twee zoontjes. Foto: Willem Vernes

‘Ik kan nog geen stick vasthouden’

Ze mag dan wel geboren en getogen zijn in het Gooi, hockey is haar niet bepaald met de paplepel ingegoten. Nog steeds vraagt ze zich af hoe ze ooit in het hockey verzeild is geraakt. ‘Ik kan nog geen stick vasthouden’, geeft ze eerlijk toe.

Het begon bij haar man Harmen, die ze leerde kennen toen hij nog hockeyde bij Laren in de Veteranen Hoofdklasse. Samen kregen ze Reinier en Diederik, die het hockeyvirus ook al snel te pakken hadden. Voor ze het wist, werd Pauline volledig meegezogen in het hockeyleven. Niet langer was ze alleen een Echte Gooische moeder, maar nu ook een Echte Gooische hockeymoeder.

‘Vooral onze oudste zoon Rein is bloedfanatiek’, zegt Pauline. ‘Als hij thuiskomt van school, zegt hij nog net hallo, graait zijn stick uit de paraplubak in de gang en loopt in één rechte lijn van de voordeur naar het hockeyveldje in de tuin. Daar staat hij vervolgens de hele dag te pielen, het liefst met vriendjes. Soms staan er hier ineens zes jongens tegelijk in de tuin.’

Door haar hockeyende kinderen belandde Pauline ineens in een wereld waar ze niets van af wist. Zelf had ze altijd getennist. Een individuele sport waarbij je zelf bepaalt wanneer je speelt, zonder dat iemand moeilijk doet als je een keer thuisblijft. De heilige wetten van een teamsport waren haar volkomen vreemd. ‘Ik stelde Rein en Died gerust voor om op zaterdag naar de Efteling te gaan. Maar dat kon dan niet, want ze moesten hockeyen. “Jij snapt er niks van”, zei Harmen dan tegen me. “Je kunt je team toch niet in de steek laten?” Ik dacht alleen maar: echt? Kunnen we op zaterdag dus nóóit meer iets leuks doen? Daar heb ik echt aan moeten wennen.’

Haar zoontjes Diederik en Reinier op de foto met Jip Janssen.

‘Ik riep shoot voor mijn eigen zoon’

Ook de spelregels waren voor haar abracadabra. Langzaam maar zeker begint ze steeds beter te begrijpen wanneer het bolle kant is of shoot, maar het gaat nog weleens mis. ‘Ik doe echt mijn best om het te snappen, maar het spel gaat soms zó snel dat ik gewoon niet zie wat er gebeurt. Een andere hockeymoeder moest vorige week keihard om mij lachen. Ik zat helemaal geconcentreerd te kijken en riep uit volle borst: “Shoot!” Toen zei ze: “Roep je nou shoot voor je eigen kind?” Bleek dat het mijn eigen zoon was die de bal op zijn voet had gekregen.’

Het is Pauline ten voeten uit: een tikkeltje chaotisch, maar altijd met tomeloos enthousiasme. In plaats van zich afzijdig te houden van de voor haar onbekende hockeywereld, stortte ze zich er juist vol overgave in. Voor iemand die zelf nooit een stick heeft vastgehouden, beweegt ze zich opvallend soepel door de hockeywereld. Want welke andere hockeymoeder die shoot roept bij een overtreding van haar eigen kind, regelt zomaar het telefoonnummer van international Jip Janssen?

Hoe dat zit? Van hockey weet ze misschien lang niet alles, maar van netwerken des te meer. Niet voor niets heeft ze op Instagram ruim 480.000 volgers, bijna een half miljoen. Haar vlotte babbel, haar charme en haar tomeloze enthousiasme zijn haar belangrijkste wapens. Zet haar langs de lijn en ze windt na afloop moeiteloos de topspelers om haar vinger.

Pauline: ‘Het toeval wil dat Tim Oudenaller, coach van Kampong Heren 1, mijn neef is. Nadat mijn zoontjes hem voor het eerst op televisie zagen, zijn we naar een wedstrijd van Kampong geweest. Zo raakten we in contact met Jip Janssen. Hij is druk bezig met zijn social media. Soms klopt hij bij me aan voor advies, bijvoorbeeld over hoe hij mogelijk nieuwe sponsors kan werven.’

Pauline Wingelaar poseert op het hockeyveldje in haar achtertuin. Foto: Willem Vernes

Als ik een strafcorner van Rein film, wil hij dat ik die meteen naar Jip Janssen app Pauline Wingelaar

Zo ontstond er een warme band tussen het hockeygekke gezin uit Bussum en de international van Kampong. Vooral Reinier is helemaal fan van Jip Janssen. De lijntjes met het strafcornerkanon van het Nederlands elftal zijn zó kort, dat Pauline het voor elkaar kreeg hem te strikken als verrassing op het kinderfeestje van haar zoontje. Nietsvermoedend zat Reinier met zijn vriendjes aan tafel, toen zijn grote idool ineens binnenliep.

‘Eh… hoe noem je dat ook alweer? Een sleeppush, toch?’ vraagt Pauline dan ineens, weer even helemaal de onwetende hockeymoeder. ‘Jip Janssen tilt bij een sleeppush altijd even zijn voet op. Reinier oefent dat soms in de tuin en doet hem dan na. Hij copy-pastet hem gewoon. Het is echt zijn grote idool. Als ik een strafcorner van hem film, wil hij dat ik die meteen naar Jip app.’

Met z’n drietjes op de foto bij de EK-finale in Mönchengladbach.

Bezoek aan de EK-finale in Mönchengladbach

Het is de liefde voor haar kinderen waardoor ze zich meester maakte van een wereld die haar tot een paar jaar geleden totaal vreemd was. Zolang haar zoontjes het hockeyvirus hebben, is ook zij ermee besmet. Toen Oranje afgelopen zomer de EK-finale haalde in Mönchengladbach, wilde ze haar kinderen verrassen met tickets, die uiteraard allang uitverkocht waren. Maar ze liet zich niet uit het veld slaan.

Vastberaden schakelde ze haar netwerk in, inclusief haar 480.000 Instagramvolgers. ABN AMRO, Rabobank, PassaHockey: elk bedrijf dat op de één of andere manier iets in het hockey doet, werd getagd in een ultieme poging om op de valreep kaarten te scoren voor de EK-finale tegen Duitsland. ‘Ordinair, hè?’ lacht ze. ‘Maar ik zei tegen Harmen: mag ik ook één keer stiekem een beetje misbruik maken van mijn netwerk?’

Het werkte: PassaHockey hapte toe en nodigde haar uit in Mönchengladbach, samen met hockeymerk Osaka. Het gezin kreeg vier kaarten voor de EK-finale, pal tegenover de hoofdtribune van het iconische SparkassenPark. Oranje verloor, maar voor haar kinderen was het een onvergetelijke dag. ‘Ze mochten zelfs van alles uitzoeken bij de stand van Osaka. Ik zei nog dat dat echt niet hoefde, maar ze werden allebei helemaal in het nieuw gestoken. Zelfs al hun teamgenootjes kregen later een zaalstick en zaalschoenen van Osaka cadeau. Hoe gaaf is dat? Ze voelen zich nu echt professionals, die jongens.’

Een brede glimlach breekt door op haar gezicht. Het mag duidelijk zijn: de hockeywereld heeft ook háár hart veroverd.

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door hockey.nl (@hockeynl)