Team belandt na lunch massaal op eerste hulp: ‘Ben vijf kilo afgevallen’

Wat een paar weken geleden het hoogtepunt van het seizoen moest worden, eindigde voor het universiteitsteam van California in een nachtmerrie. De dag voor de kwartfinale van de regionale divisie (de ACC) werd bijna het volledige team – met de Nederlandse Liz Klompmaker en Lieve Schalk – getroffen door een voedselvergiftiging. Toch stapten de speelsters het veld op. ‘Mijn coach moest mij op een karretje het hotel uitrollen.’

Het was het toernooi waar het hele seizoen om draaide. Maanden van trainen, reizen en offers kwamen samen in het ACC-toernooi: winst betekende doorgaan, verlies betekende direct einde verhaal. Met die spanning in het achterhoofd werkte het team toe naar de kwartfinale.

Maar juist op de avond vóór de allesbeslissende wedstrijd sloeg het noodlot toe. Eerder die dag had het team gezamenlijk geluncht. Tijdens de videoanalyse later op de avond merkten enkele speelsters dat ze zich niet goed voelden. Wat eerst nog werd afgedaan als toeval, bleek al snel het begin van een bizarre kettingreactie. ‘Tijdens de bespreking renden de meiden plotseling naar het toilet’, vertelt Liz Klompmaker, oud-speelster van Groningen en inmiddels tweedejaars bij het universiteitsteam van California. ‘Zelfs de assistent-coach moest stoppen met praten omdat hij zich plotseling niet goed voelde.’

Het universiteitsteam van California toen nog niet bijna de hele ploeg ziek was.

Van de teamlunch naar de eerste hulp

In de uren daarna ging het snel bergafwaarts. Steeds meer speelsters kregen last van misselijkheid, overgeven en hevige rillingen. Rond elf uur ’s avonds lag vrijwel het hele team plat op bed. Uiteindelijk werden vijftien speelsters en twee stafleden per bus naar de eerste hulp in Louisville gebracht.

In het ziekenhuis werd het team in twee groepen verdeeld. De meiden die er het slechtst aan toe waren, lagen samen in één kamer. De overige speelsters kregen infusen toegediend in een andere ruimte. Lieve Schalk, oud-speelster van Den Bosch en nu masterstudent in California, kan zich de eerste uren nauwelijks herinneren. ‘Het was een cyclus van slapen, wakker worden en overgeven’, vertelt ze. ‘Mijn coach moest mij op een karretje het hotel uitrollen.’

Gemiddeld moest iedereen volgens Klompmaker zo’n vijf keer overgeven. ‘Zelf zat ik denk ik wel aan de twaalf keer.’ De ploeg keerde pas rond vijf uur ’s ochtends terug naar het hotel, met nog maar een paar uur voor de wedstrijd om te slapen. Uiteindelijk bleek dat slechts twee speelsters helemaal niet ziek waren geworden.

Uitgerekend op het belangrijkste moment van het seizoen werd het universiteitsteam van California getroffen door een voedselvergiftiging.

Ziek, maar toch spelen

De staf vroeg de competitieleiders om de wedstrijd uit te stellen, maar dat verzoek werd afgewezen vanwege het krappe schema. En dus moest het team, ondanks alles, toch het veld op. ‘Je bent atleet, je zegt niet snel: ik doe niet mee,’ zegt Schalk. ‘Maar fit was eigenlijk niemand.’

Bij het ontbijt kregen de speelsters nauwelijks iets binnen. De warming-up werd tot een minimum beperkt om krachten te sparen. Meiden die te zwak waren om te spelen, zaten lijkbleek en met hun jas aan op de bank. Het team begon de wedstrijd met vier wissels en eindigde zonder een enkele reserve. Toch was de start verrassend sterk. Via een assist van Schalk was het Klompmaker die de ploeg al vroeg op voorsprong zette. ‘Ik kon niet eens juichen’, zegt Klompmaker. ‘Dat kostte al te veel energie.’

Tot aan de eerste helft bleef de ploeg in de wedstrijd. Pas in het laatste kwart stortte het team in. De tegenstander liep uit en won ruim met 1-7, waarmee het seizoen abrupt eindigde. Rondom het veld stonden vuilniszakken, voor alle zekerheid. ‘Daar is zeker veel gebruik van gemaakt’, vertelt Klompmaker. De nasleep was groot. Een deel van het team moest een extra dag blijven voordat ze konden terugvliegen. Schalk bleef zelf ook een dag langer achter om aan te sterken. ‘Ik ben die week vijf kilo afgevallen.’

Door het krappe schema kon de wedstrijd niet worden uitgesteld.

‘We gaan daar nooit meer eten’

De precieze oorzaak is nooit officieel vastgesteld, maar alles wijst naar de gezamenlijke lunch van de dag ervoor. Het restaurant waar ze hadden gegeten, bleef enkele dagen gesloten omdat ook andere gasten ziek waren geworden.

Achteraf overheerst vooral trots. Trots dat het team dat ondanks alles het veld betrad. ‘Iedereen was zó lief voor elkaar,’ zegt Klompmaker. ‘Dit was echt trauma bonding.’ Voor Schalk was het haar laatste wedstrijd in Amerika. ‘Going out with a bang’, zegt ze met een glimlach. ‘Maar ik ga met een voldaan gevoel terug naar Nederland. Deze ervaring pakt niemand me meer af.’ Klompmaker richt haar blik op de toekomst: ‘Volgend jaar gaan we ze pakken, dit gebeurt echt geen tweede keer’, zegt ze, terwijl ze lachend op tafel klopt. ‘Eén ding is zeker, we gaan daar nooit meer eten.’