Van gebroken gezicht naar doelpunt: het heftige verhaal van Hoffmann

Ze maakte met een wonderschone tip-in de aansluitingstreffer voor Tilburg, maar juichen kon Caro Hoffmann (27) nauwelijks. De Duitse aanvalster, die al jaren met een groot masker speelt na een zwaar ongeluk waarbij haar gezicht ‘in tweeën brak’, zag haar ploeg opnieuw verliezen. Tegen HDM ging Tilburg zondagmiddag voor de twaalfde keer dit seizoen onderuit: 1-3.

Na ongeveer twintig minuten veroverde ze zelf een vrije bal en dook even later head-first op de voorzet van een teamgenoot. Liggend op de grond tipte Hoffmann de 1-2 tegen de touwen. Prachtig, maar op de ranglijst schoot Tilburg er weinig mee op. De Brabanders blijven onderaan in de Hoofdklasse bungelen, met een achterstand van drie punten op HGC (10) en Oranje-Rood (11).

‘Dit is superfrustrerend’, reageert Hoffmann aan de rand van het veld. ‘We komen na een 0-2 achterstand goed terug, maar doen te weinig met onze kansen. We moeten beter presteren dan dit. We moeten niet hopen op dingen, maar ze afdwingen’, vertelt de Duitse in vloeiend Engels. ‘We zitten in een moeilijke fase en moeten nog harder strijden tegen degradatie.’

Hockeykilometers voor haar droom 

De 27-jarige Hoffmann is dan wel nieuw in de selectie van de Brabanders, maar heeft al de nodige hockeykilometers gemaakt. Ze begon haar carrière in Duitsland bij Uhlenhorst Mülheim. Daar keerde ze ook weer terug nadat ze 4,5 jaar in Amerika had gehockeyd en gestudeerd. Toen begon het te kriebelen. Wilde ze het maximale uit haar sport halen, dan moest ze naar Nederland. Want dat niveau is er in Duitsland simpelweg niet. Via Klein Zwitserland (Promotieklasse) belandde ze een jaar later in de Hoofdklasse bij Rotterdam. Inmiddels draagt ze de kleuren van Tilburg.

Caro Hoffmann en haar masker. Foto: Willem Vernes

‘Spelen in de Hoofdklasse was een droom voor me. Ik heb een fulltime baan, maar dacht 2,5 jaar geleden wel: het is nu of nooit’, vertelt ze. Om te kijken of het allemaal te combineren was, begon ze bij Klein Zwitserland. Hoewel het misschien gekkenwerk leek, lukte het haar om het reizen – ruim anderhalf uur enkele reis – van Duitsland naar hockey te combineren met een veertigurige werkweek. Dus besloot ze dat er nog wel een schepje bovenop kon. Er was ook tijd voor extra trainingsuren bij een hoofdklasser.

‘Bij Tilburg doe ik mijn meetings vaak tussen de trainingen door. Terwijl het hele team samen eet, zit ik een paar tafeltjes verderop achter mijn laptop,’ lacht ze. De meeste werkuren maakt ze online, op afstand, terwijl haar teamgenoten om de hoek wonen en met de fiets kunnen komen. De toewijding waarmee ze haar droom najaagt, is bewonderenswaardig – zeker ook omdat ze geen Duits international is. ‘Het zijn soms lange dagen, vroeg op en laat naar bed. Maar ik weet niet beter. Als ik het niet meer kan combineren, stop ik ermee. Maar zolang het gaat, geniet ik er gewoon van.’

Een lachende Hoffmann. Foto: Willem Vernes

Het traumatische ongeluk 

Al die energie in het spelletje waar ze zo van houdt, ondanks dat het bijna zes jaar geleden helemaal mis ging. De reden waarom ze tot de dag van vandaag geen hockeyveld betreedt, zonder een groot masker op haar gezicht. Niet zo eentje als we die kennen bij een gebroken neus. Nee, dit masker beslaat haar voorhoofd en eindigt pas bij haar onderlip. Dat heeft alles te maken met een heftig ongeluk tijdens een training in Amerika. 

‘Tijdens een training wilde ik een schot op goal blokken, maar de zwaai van de stick belandde in mijn gezicht’, vertelt ze. Vlak boven haar lip loopt nog altijd een litteken van die zwarte dag. ‘Mijn gezicht lag helemaal open. Alles rondom mijn lip en neus was gebroken. Mijn gezicht was in tweeën gesplitst.’ Inmiddels heeft ze het trauma een plek kunnen geven, maar de impact was gigantisch. Dat blijkt ook uit de schade aan haar gezicht: de botstructuur tussen neus en bovenlip was door de klap verschoven en er schoot een stuk bot los. ‘Dat was het grootste probleem. Dat kan niet gefixt worden. Ja, met een implantaat, maar dat gaat snel stuk.’ Tien dagen na het ongeluk stond ze alweer op het hockeyveld, sindsdien speelt ze met een masker.

Inmiddels is het onderdeel geworden van haar imago. Door de jaren heen wisselde ze van materiaal – plastic en carbon – en van kleur: zwart, wit en zilver. Maar altijd bleef ze het meisje met het masker. Het wat moeizamere ademen en het kleinere gezichtsveld neemt ze voor lief. Zelfs de hockeyfoto’s omarmt ze. ‘Het hoort gewoon bij mij.’

Hoffmann duikt voor de bal. Foto: Willem Vernes

Ze heeft vandaag de dag – op een neppe hoektand na – nergens meer last van. Eens in de zoveel tijd verwisselt ze de binnenlaag van het masker. ‘In de tussentijd gebruik ik desinfectiespray, om het een beetje schoon te houden. Hoe dat ruikt? Ook dat went’, lacht ze. 

Hoffmann is nergens bang voor 

Van enige angst is bij Hoffmann geen sprake, zoals haar doelpunt van zondagmiddag liet zien: haar eerste voor Tilburg. Dat is eigenlijk niet verrassend. In de eerste seizoenshelft stond ze nog in de verdediging, maar toen er ruimte vrijkwam in de aanval, greep ze die kans. ‘Aanvallen is toch veel leuker’, grijnst ze.

Eindelijk weer de volle buit pakken zou haar helemaal goed doen. De laatste overwinning dateert alweer van 12 oktober (4-2 overwinning op HGC). Maar Hoffmann heeft vertrouwen. ‘Het is nog allemaal mogelijk. Het is gewoon belangrijk dat we het samen blijven doen. Niet uit elkaar vallen. We spelen niet voor niks in de Hoofdklasse. Dat kunnen we aan’, verzekert ze. ‘Bovendien is het gat met de concurrentie niet groter geworden. HGC en Oranje-Rood staan op drie punten. Dat kunnen we echt nog rechttrekken samen.’

Caro Hoffmann. Foto: Willem Vernes