Het gouden zaaluitstapje van Berkel-coach Stefan van der Ree

Met de gouden medaille nog om zijn nek stond HDM-coach Stefan van der Ree na afloop van de NK-finale tegen Amsterdam (5-4) zichtbaar bij te komen. In de kantine van Topsportcentrum Rotterdam nam hij even afstand van de hectiek in de hal. ‘Het was een hoop prikkels’, zegt hij. ‘En eerlijk: ik ben ook best kapot.’

Dat hij hier stond als coach van zaalkampioen HDM, was niet vanzelfsprekend. Normaal gesproken is Van der Ree coach van de heren van Berkel-Rodenrijs, actief in de Promotieklasse. De finale op zondag tegen Amsterdam (5-4) was het eindpunt van een tijdelijke uitstap. Eentje die begon met een onverwacht telefoontje, precies op het moment dat hij zelf even afstand wilde nemen.

Van der Ree had voor zichzelf besloten deze winter geen zaalhockey te doen met Berkel-Rodenrijs. Even afstand, even lucht, na een intensieve eerste seizoenshelft waarin de ploeg als tiende de winterstop inging. ‘Dat was goed voor hen en ook voor mij.’

Juist op dat moment ging zijn telefoon. Aan de andere kant van de lijn: Sander Groenheijde, aanvoerder van HDM. Of hij interesse had om het zaalteam te coachen. De vaste coach Ivar Knötschke was ongeveer de hele competitie in India voor de Hockey India League. HDM zocht iemand van buiten de club. ‘Dat vond ik meteen interessant’, zegt Van der Ree. ‘En het leek me leuk om een keer wat anders te doen.’

Coach Stefan van der Ree van HDM coacht tijdens de finale van het NK Zaal. Foto: Willem Vernes

De connectie was er wel degelijk. Van der Ree kende Groenheijde al een beetje. Beiden stonden tegenover elkaar toen ze in de jeugd coachten. ‘Maar verder was het voor mij echt een nieuwe groep. Dat maakte het juist leuk.’

Eigen accenten

Bij HDM stapte Van der Ree niet binnen om het roer om te gooien. Integendeel. ‘Er lag al heel veel. Duidelijke afspraken, veel ervaring, jongens die al jaren op hoog niveau in de zaal spelen. Sommigen hebben zelfs bij het Nederlands zaalteam gezeten. We hebben eerst gekeken: wat is er al en wat werkt er al?’

Van daaruit legde hij zijn eigen accenten. Van der Ree houdt van initiatief. Van directheid. Van de bal vooruit. ‘Ik word niet zo blij van eindeloos rondspelen achterin’, zegt hij. ‘Ik hou van naar voren spelen, iets meer risico nemen.’

Dat Van der Ree zich thuis voelt in de zaal, helpt. ‘Ik vind zaalhockey eigenlijk leuker dan veldhockey’, zegt hij zonder aarzeling. ‘Ik kijk al jaren Duits zaalhockey en ben ook bij finales in Duitsland geweest. Daar zie je hoe groot en spectaculair het kan zijn.’

Coach Stefan van der Ree, manager Barbara van Doorn en fysio Dario van Klaveren met de schaal. Foto: Willem Vernes

Succes

De doelpuntrijke finale tegen Amsterdam paste perfect in dat beeld, met doelpunten die elkaar in hoog tempo opvolgden. ‘Ik hou van veel goals’, glimlacht hij. ‘Liever 8-6 dan 3-2.’

Dat zijn tijdelijke uitstapje eindigde met de nationale titel, voelde voor Van der Ree bijzonder. ‘Ik heb ooit zilver gehaald met Victoria Jongens B1’, lacht hij. ‘Maar dit is mijn eerste goud bij de senioren. Dat vind ik wel mooi.’ Snel volgt de nuchterheid. ‘Die medaille gaat straks de tas in. Thuis krijgt hij wel een mooi plekje. Bij die andere medailles, al zijn die helaas van zilver.’

Lang stilstaan bij het succes kon hij niet. De maandag na de finale wachtte het dagelijkse werk alweer. Vandaag staat hij alweer op het veld in Berkel-Rodenrijs. ‘Handhaving in de Promotieklasse is misschien nog wel een grotere uitdaging dan dit’, zei hij met een glimlach.

En dat telefoontje van HDM? Mocht het nog eens komen, dan weet Van der Ree het antwoord al. ‘Zeker. Het is me hartstikke goed bevallen.’

Coach Stefan van der Ree tijdens een time-out in de finale van het NK Zaal. Foto: Willem Vernes