‘Hooligan’ Vervoort terug bij Rotterdam: ‘De liefde is niet weggegaan’

Het liefst zet hij zichzelf een beetje in de schaduw. Maar zijn succesvolle terugkeer bij de dames van Rotterdam is te mooi om niet te belichten. Brian Vervoort is in de zaal weer aan het roer bij de ploeg die hij anderhalf jaar geleden verliet. Nu staat hij met zijn meiden in de play-offs. Een verhaal over een liefde die nooit helemaal eindigde en de meest bijzondere supporter van het komende weekend.

Het is de winter van 2024. Vervoort en Rotterdam zijn met elkaar vergroeid. Horen bij elkaar als Bassie bij Adriaan en als mayonaise bij friet. Op dat moment is hij al zeven seizoenen betrokken bij Dames 1, waarmee hij terugkeerde in de Hoofdklasse. In totaal is hij dan twintig jaar actief bij de club in het noorden van de havenstad. Maar aan de onlosmakende verbondenheid komt een eind. Vervoort kondigt zijn afscheid aan. ‘Het was prachtig, maar het voelt alsof ik afstand moet nemen’, zegt de coach in een interview op onze site.

Hij wist toen dat hij voor het eerst vader zou worden. Wilde en moest de tijd daarvoor nemen. En misschien was een frisse wind bij Dames 1 na al die jaren ook niet zo gek. Het leidde ertoe dat Vervoort zijn rustigste hockeyjaren in tijden meemaakte. ‘Ik kwam nog wel kijken hoor’, zegt Vervoort, vlak na het bereiken van de halve finaleplek. Hij staat in een groot materiaalhok, naast de zaal waar zijn ploeg de beslissende wedstrijd tegen Victoria (2-1) won. Om hem heen liggen opgestapelde gymtoestellen. Tussen de turnmatten en korfbalpalen blikt Vervoort terug op de afgelopen twee jaar.

De zenuwslopende finaledag was voor Rotterdam geen fluitje van een cent. Foto: Willem Vernes

Met zijn dochter op de arm

‘Vanaf het moment dat ik stopte met coachen werd ik een van hun hooligans’, grijnst de coach, met zijn karakteristieke rauwe stemgeluid. ‘Ik moet soms oppassen dat ik niet te fanatiek word, haha. Zonder dollen: ik heb de meiden veel zien spelen. Dit seizoen nog meer dan vorig jaar. Ze weten dat ik een hart voor ze heb. Die liefde is niet weggegaan. Maar mijn rol werd wel anders.’

En dat vond de ras-Rotterdammer helemaal prima. Hij bemoeide zich niet met zijn opvolgers Jordy van der Waart en Jorge Nolte. Meed het clubhuis niet, de inhoudelijke discussies wel. ‘Natuurlijk maak je soms een praatje met de meiden. Dat is logisch. Maar als het ging over wat er niet liep, dan zei ik: hou je klep dicht en ga met het nieuwe plan aan de slag. Dat is niet aan mij.’

Vervoort leefde mee, op de achtergrond. Zag hoe de Rotterdamse dames vorig seizoen een uniek jaar beleefden in de zaal en hun eerste landstitel in 24 jaar veroverden. ‘Dat was prachtig’, klinkt het glunderend. ‘Ik was erbij. Vond het supermooi om mee te maken. In Rotterdam, in de Topsporthal. Met mijn dochtertje Bowie op de arm, die was pas een half jaar oud. Ze had oordoppen in tegen al het geluid.’ 

Pinoké spiekt vanuit de andere zaal naar de wedstrijd van Rotterdam. Foto: Willem Vernes

Het bewaarde jasje

Hij had er op dat moment natuurlijk geen seconde aan gedacht, dat hij een jaar later zelf weer op de bank zou zitten. ‘Al heb ik altijd gezegd: als het nodig is, kunnen jullie bellen. Dan ga ik er vol voor. Dit seizoen nam de club contact op. Ik had meer ruimte thuis, dus kon het. Mijn jasje had ik nog. Die is al een jaar of zes meegegaan. Gelukkig is de sponsor niet veranderd en kon ‘m weer aantrekken. Ze hadden wel een nieuwe trui voor me, maar die was te klein.’

De match was prachtig en aan nostalgie was dus ook geen gebrek. Hij werd herenigd met vertrouwde gezichten: zijn oude assistent Bobby de Graaf en oud-keeper Iris Nikerk, die nu teammanager is. Het weerzien was warm, maar de start stroef. De weg naar de play-offs verliep voor Rotterdam allesbehalve makkelijk.

‘We begonnen het derde weekend met maar twee punten’, zucht Vervoort. ‘Vervolgens stonden we vlak voor rust met 3-0 achter tegen Victoria. We waren al bijna dood en begraven. Maar we hadden niet het gevoel dat we in die kist hoorden te liggen, als je begrijpt wat ik bedoel. We speelden best goed, maar gooiden de schroom er pas laat vanaf.’

Brian Vervoort staat zaterdag met Rotterdam tegenover HDM. Foto: Willem Vernes

De bloedspannende laatste speelronde

Die wedstrijd tegen Victoria betekende de ommekeer voor Rotterdam. Ze wonnen ondanks die achterstand nog met 5-3. De laatste vijf duels leverden vier overwinningen op en dus een playoff-ticket. Die prijs hadden ze overigens niet zelf in de hand. Laren stond er bij in het ingaan van de bloedspannende laatste speelronde beter voor, maar verloor met 6-2 van Pinoké, dat ook nog kans maakte op de halve eindstrijd. Rotterdam won wél, opnieuw van stadgenoot Victoria. Bijzonder: de tweede treffer werd gemaakt door Kirsten Zennemars, die alleen voor een strafbal het veld in kwam. Verder speelde de verdediger geen seconde in de beslissende poulewedstrijd. 

‘We zijn niet bezig geweest met die andere zaal’, zegt Vervoort. ‘We wisten dat we zelf moesten winnen. Daarna konden we kijken wat Laren had gedaan. Een minuut voor tijd heb ik heel even gespiekt hoe het daar stond. Toen wisten we dat we er waren als we zouden winnen, al speelden we wat voorzichtig.’

Dat maakt in het finaleweekend helemaal niet meer uit. Vervoort staat met Rotterdam in de halve finale. Zaterdagochtend om 11.40 uur is het zover, tegen HDM. Op de tribune kan hij rekenen op de allerbeste supporter. Glunderend: ‘Bowie is erbij. Een halve finale in je eigen stad met je dochter op de tribune. Prachtig, toch?’