Van Westland naar Serie A2: Miko Wilmot (17) leefde als een prof

Terwijl zijn leeftijdsgenoten de afgelopen drie maanden in de schoolbanken zaten, leefde Miko Wilmot (17) als hockeyprof in Italië. Op vakantie in Oostenrijk blikt de keeper van tweedeklasser Westland terug op zijn bizarre zaalavontuur. In zijn koffer zit het tastbare bewijs. Een certificaat waarop staat dat hij is uitgeroepen tot beste keeper van de Italiaanse Serie A2, het tweede zaalniveau van het land. ‘Het is ongelooflijk dat ik dit als 17-jarige mag meemaken.’

Het begon met een appje van een oud-ploeggenoot, Felker Jonkers. Die is mede-eigenaar van de Hockieschool die op Westland traint. Daar trainde afgelopen augustus een zoon van een Italiaanse vrouw mee, die tijdelijk in Den Haag waren. Die vrouw bleek een bestuurslid van de Italiaanse club Genova Hockey 1980. De twee hielden contact en Jonkers kreeg begin oktober een concrete vraag. Of hij een keeper kende die gek én goed genoeg was om naar Genua te komen.

Jonkers dacht aan Wilmot en stuurde hem een bericht. Was hij nog leerplichtig? Ging hij met Westland de zaal in? Toen beide antwoorden nee bleken, lag de weg naar Italië open. Wilmot twijfelde niet lang. ‘Als het net zo goed klinkt als het is, dan doe ik het.’

Contract

Hij stuurde video’s op en tekende kort daarna thuis in Monster zijn contract. Salaris, een appartement en vliegtickets waren geregeld. Eind november vloog hij naar Genua. Daar wachtten de clubpresident, teammanager en trainer hem op. ‘Ik kreeg meteen twee zoenen op mijn wang en werd meegenomen om te gaan eten.’

Miko Wilmot uitgeroepen tot beste keeper van de Serie A2. Foto: Privécollectie Miko Wilmot

Na het warme welkom begon het serieuze werk. Wilmot deelde een appartement met een getrouwd stel, van wie de vrouw hockeyde bij stadsgenoot HC Superba, en een Argentijnse teamgenoot. Gemeenschappelijke ruimtes, maar een eigen slaapkamer. Voor het eerst woonde hij niet meer thuis. Zelf boodschappen doen, koken, wassen. Naar huis bellen voor hulp deed hij nauwelijks. ‘Eigenlijk alleen voor de wasmachine. Ik wist niet precies hoe die werkte.’

Zijn dagen kregen een vast ritme. Een half uur rekken na het opstaan, core-oefeningen, naar de gym, daarna extra training op een veld verderop met zijn huisgenoot. ’s Middags rust en eten, ’s avonds teamtraining. Het leven als een prof.

Mentale test

De sportieve uitdaging was er. Ook mentaal werd hij getest. Zijn eerste wedstrijd verliep moeizaam. Een andere warming-up, geen vaste routine. De club had hem naar Italië gehaald. Hij voelde de druk om te presteren. Begin januari volgde opnieuw een moment van twijfel, toen hij zonder trainingsritme moest spelen. Dat was even wennen, net als de taal. Hoewel zijn ploeggenoten Engels spraken, was Italiaans de voertaal. In korte tijd leerde Wilmot de basis. Inmiddels coacht hij zijn teamgenoten in het Italiaans. De verfijning van de taal moet hij nog ontwikkelen, maar op het veld redt hij zich.

Miko Wilmot met zijn teamgenoten van Genova Hockey 1980. Foto: Privécollectie Miko Wilmot

Wilmot speelde voor twee ploegen: het eerste team en de Onder 21. De doelen waren duidelijk. Met het eerste team wilde hij promoveren, en met de Onder 21 ging Wilmot voor de landstitel. De eerste weken waren hectisch. Het openingsweekend vloog hij naar Sardinië. Vrijdag heen, zaterdag spelen en zondag terug. Na een dag vrij door naar Pisa. Later werd het rustiger en speelde hij om de week voor een ander team.

Beste keeper

Met het eerste team van Genova bereikte Wilmot de play-offs om promotie. De Serie A1, het hoogste zaalniveau, lonkte. Tot tien seconden voor tijd. Een schot tegen de paal belandde via hem in het doel. De droom spatte uiteen, maar toch kreeg hij erkenning. Tijdens de afsluitende ceremonie, volledig in het Italiaans, hoorde hij plots zijn naam. Hij liep naar voren en kreeg uit handen van een official van de bond het certificaat: beste keeper van de Serie A2, seizoen 2025-2026.

Wilmot voelt voldoening, maar heeft ook gemengde gevoelens. ‘Ik ben prestatiegericht, maar de teamprestatie hebben we niet gehaald.’

Ook bij de Onder 21 maakte hij indruk. In de wedstrijd tegen stadsgenoot HC Superba hield hij zijn ploeg in de slotfase op de been. De wedstrijd eindigde in 4-4, waarna teamgenoten en publiek zich op hem stortten. Hij kreeg weer zoenen op de wang, schouderklopjes, omhelzingen. Zelf bleef hij kalm onder alle hectiek. ‘Aan de kant gaan ze los, ik geniet een seconde en daarna weer door. Ik ga er niet in mee.’

In de halve finales van het nationale kampioenschap wachtte HCU Rassemblement Torino, met de Nederlandse spits Jesper Volgenant. Torino kwam op 3-1, Genova vocht zich terug naar 3-3. Na 4-3 werd het 4-5, vijf minuten voor tijd stond het 5-5. Toen volgde het kantelpunt. Volgenant ging alleen op Wilmot af. Wilmot dook naar de bal. De scheidsrechter constateerde een overtreding en gaf een strafbal. Die werd benut, waarna Wilmot naar de kant werd gehaald voor een extra veldspeler. Torino liep uit naar 9-5. Ook de troostfinale ging verloren. Een bittere pil. ‘Dat was niet zo’n mooi einde van mijn avontuur.’

Miko Wilmot in het doel van Genova Hockey 1980. Foto: Privécollectie Miko Wilmot

Afscheid

Toch kijkt hij met een brede glimlach terug op zijn Italiaanse avontuur. Een periode die hij beoordeelt met een 9 tot 9,5. Het afscheid van de ploeg was dan ook moeilijk. De vriendschappen die hij opbouwde blijven.

In Nederland volgden zijn teamgenoten bij Westland de ontwikkelingen met lichte nervositeit. ‘Ze zijn bang dat ze me kwijtraken.’ Genova wilde ook graag dat hij het veldseizoen zou spelen. Maar Wilmot kiest ervoor de tweede seizoenshelft bij Westland te spelen. De keeperstrainingen in Nederland liggen op een hoger niveau, en dat telt. De intentie is uitgesproken om volgend jaar in de winter weer naar Italië te gaan om te zaalhockeyen.

Voor nu richt hij zich op Westland. Donderdag sluit hij weer aan. Veel rust heeft hij niet gehad, maar klagen doet hij niet. Zijn ambitie is helder. ‘Het hoogste niveau. Als dat Eerste Klasse is, dan Eerste Klasse. En als dat Oranje is, dan wil ik Oranje halen.’