Een ode aan Naomi van As: de koningin van het hockey

Het dameshockey verliest haar grootste ambassadrice. Haar mooiste sieraad. Haar koningin. Als dank voor alles wat Naomi van As (33) voor de sport heeft betekend, brengen wij een ode aan haar.

Het is een prachtig tafereel, iedere week weer. Spijtig genoeg is het zondag misschien wel voor de allerlaatste keer te bewonderen. Of Naomi nou heeft gewonnen of verloren, altijd is ze na de wedstrijd bereid om al die hordes wachtende kinderen één voor één te geven waarvan ze dromen: een selfie met Naomi. Het zijn grotendeels meisjes die meteen na het laatste fluitsignaal op haar afstormen. Meisjes die haar dankbaar zijn voor wat Naomi hen heeft gegeven. Naomi gaf hen een idool. Iemand die zij willen zijn. Honderden, duizenden meisjes hockeyen om zich aan haar te kunnen spiegelen.

(KNHB/Frank Uijlenbroek)

Alleen het noemen van haar voornaam is al genoeg

Al jarenlang weet Naomi de sport als geen ander te verkopen. Zelfs mensen die geen enkele affiniteit met hockey hebben, kennen haar. Alleen het noemen van haar voornaam is al genoeg om duidelijk te maken over wie het gaat. Net als haar vriendin Ellen Hoog is ze één van de opvolgsters van Fatima Moreira de Melo, die haar bekendheid als hockeyster gebruikte als een opstap naar een carrière in de spotlights.

Dat Naomi de vriendin van schaatser Sven Kramer is, maakt haar voor het grote publiek extra interessant. Als presentatrice van Zappsport ontwikkelde ze haar magische aantrekkingskracht op kinderen. Het is niet overdreven om te stellen dat Naomi één van de redenen is dat naar de finale van de Olympische Spelen in Rio de Janeiro 3,2 miljoen Nederlanders hebben gekeken.

Haar populariteit is deels verklaarbaar door haar karakter. Door de manier waarop ze zich presenteert. Maar al te graag staat Naomi bekend als de clown van de Oranje Dames. Met Ellen Hoog bracht ze haar typische gevoel voor humor in de ploeg, dat tevens aansloeg bij de buitenwereld. Zowel binnen als buiten het veld spatte het plezier er vanaf. In Rio de Janeiro vestigde Naomi alle aandacht op zich door na een overwinning op Spanje de baard van toeschouwer en oud-wielrenner Karsten Kroon oranje te spuiten. De nationale media smulden ervan.

Ook wij van hockey.nl vinden het een genot om Naomi te interviewen. Nooit neemt ze een blad voor de mond, altijd vertelt ze een goed verhaal, doorspekt met haar eigen, aansprekende taalgebruik. Naomi kan in geuren en kleuren vertellen over de kleine dingen van het leven, zoals een spandoek dat voor haar op de tribune hangt, gemaakt door haar vriendinnetjes, die elkaar de Boga Queens noemen. Het kinderlijke in haar is nooit verdwenen. Naomi is de volwassen versie van al die meisjes die op zaterdag hockeyen.

Naomi is meer dan een clown

Onderbelicht is haar gedrevenheid. Haar mentaliteit, haar discipline. Naomi is meer dan een clown. Ze is een keiharde werker. Een aanjager, die het team op sleeptouw neemt. Haar energie is aanstekelijk. Stuiterend schiet ze over het veld, vol adrenaline. Langs de lijn ergeren haar teamgenoten van Laren zich wel eens als het te lang duurt als ze zich laat wisselen. Ook dat is Naomi ten voeten uit.

Na een wedstrijd hoef je haar niet te vragen wie de volgende tegenstander is. De stand op de ranglijst: ze kijkt er niet naar. Een hockeybeest, zoals Maartje Paumen, is Naomi niet. Maar een sieraad voor de sport is ze wel. Zodra Naomi het gaspedaal intrapt, is ze niet te stoppen. Dartelt ze door de defensie. Danst ze als Bambi over het veld, met die lange benen van haar. Een schietwonder is ze niet, een goaltjesdief evenmin, maar aan de bal is ze virtuoos. Haar frivole spel is een genot om te zien.

De sport neemt afscheid van haar

Naomi, alleen al voor de kaartverkoop van het EK in Amsterdam zou het een stunt zijn als je nu bekendmaakt dat je tóch meespeelt. Dat doe je niet, maar omringd door al die jonge fans was het EK in eigen land het mooist denkbare podium geweest om afscheid te nemen van de sport. En de sport van jou. Een roemloos vertrek, zonder play-offs, verdien je niet. Er zit maar één ding op. Veeg zondag Amsterdam van de mat, bid dat Oranje-Rood niet van SCHC wint, maar laat alsjeblieft vooral alle meisjes langs de lijn nog één keer genieten van hun idool.


6 Reacties

  1. EsmeeDijk

    esmeedijk

    Misschien zo'n bedank filmpje maken net zoals bij Paumen ? En dan ook bij Ellen Hoog ? ✌

    1. edithbus@ziggo.nl

      edithbus

      Ja dat zou wel leuk zijn!

  2. Topkeepertje

    Hockeyend Holland : Wat houden de Dames nu nog over , te weinig om mee te doen om de medailles .

    1. RickdeVries

      RickdeVries

      Ben ik met je eens. We worden voorbijgestreefd door kleinere landen die we in het verleden nog achter ons lieten door een surplus aan techniek. Helaas heeft het recente selectiebeleid van Annan duidelijk gemaakt dat ze op diezelfde manier voort wilt borduren. NL zal het gaan afleggen op het fysieke vlak en de absolute intrinsieke motivatie om te willen winnen. Terwijl andere landen technisch steeds dichter in de buurt gaan komen. De gouden jaren lijken (voorlopig?) voorbij. Tijd om het roer om te gooien, maar daar is de KNHB te angstig voor.

    2. RobV.

      RobV.

      Het zou me verbazen als Oranje nu niet meer kan meedoen voor de prijzen. Er is genoeg talent hoor, vergis je niet. Het surplus aan techniek blijft ons sterke punt. Vechthockey zie ik niet zitten en daar ligt ook niet onze kracht denk ik. Wel vind ik dat Annan te weinig rendement heeft gehaald uit de afgelopen gouden generatie, in de drie a vier toernooien die ze met het team heeft gedaan. Het zou best kunnen dat de nieuwe generatie wat hongeriger is en zich ook beter laat vormen en kneden dan het team dat gebaseerd was op De Grote Vijf. Ik denk dat de teamgeest zal toenemen en daarmee ook de winnaarsmentaliteit. Afwachten, maar ik ben niet zo heel somber.

  3. RickdeVries

    RickdeVries

    Hoop dat ik me vergis hoor, laat dat duidelijk zijn. Ben ook geen voorstander van vechthockey, maar op het moment dat het nodig is ontbreekt het daar vaak wel aan in het NL-team. Kijk naar de heren, die falen twee keer op rij bij de OS nadat ze de wedstrijd daarvoor prima gespeeld hebben. Zoiets mag niet gebeuren en heeft te maken met mentale zwakte en het gemis aan de absolute wil om te winnen. Op zo'n moment moeten er een paar killers opstaan die kost wat het kost de wedstrijd naar zich toetrekken. Overigens zie je dat helaas bij meerdere Nederlandse sporters/teams. Op het moment dat het er op aan komt is het (te) vaak net niet......Kijk naar het aantal 4e plaatsen bij de laatste OS


Wat vind jij? Praat mee...