Memorabele wedstrijd: Een transfer van zuigertje naar wereldgozer

Duels die lang in de herinnering blijven, worden niet enkel gespeeld op de Olympische Spelen, maar ook in de Derde Klasse of de reserve Zevende Klasse. In de serie ‘Memorabele wedstrijden’ krijgen zij alsnog de spotlights die ze verdienen. Deze week over de veteranen van Barendrecht, die het tegen HDS aan de stok kregen met uitgerekend de speler die ze op het oog hadden om in te lijven.

‘Wat ik me nog goed van die wedstrijd tegen Barendrecht herinner’, zegt Mike Demelinne, toenmalig middenvelder van HDS in Den Haag en de man om wie dit verhaal allemaal draait, ‘dat is de confrontatie met die twee zuigertjes, de gebroeders Vos. Ze liepen constant op mij te zeiken.’

Het is inmiddels een jaar of tien, vijftien geleden dat Mike het niet langer kon ontkennen, de strammere spieren en de langzamere benen. Na jarenlang in Heren 1 te hebben geschitterd, maakte hij de onvermijdelijke overstap naar het ouderdom, het veteranenteam. Inmiddels was hij verhuisd naar Barendrecht. Daar hockeyden zijn kinderen. Zodoende had hij de vaders van het veteranenteam van Barendrecht leren kennen en begonnen zij hem te polsen voor een transfer naar de club waar hij wél op de fiets naartoe kon, in plaats van een half uur in de auto te moeten zitten. Zijn komst leek slechts een kwestie van tijd. Tot Mike met HDS tegen zijn potentiële nieuwe team aantrad. Toen veranderde alles.

Een archieffoto van Mike aan de bal.

Op een gegeven moment vreesde ik echt dat het uit de hand zou lopen. Laat ik maar de verstandigste zijn, dacht ik.

De jaren hebben inmiddels bij alle betrokkenen de herinneringen over het scoreverloop vervaagd, maar geen van hen is vergeten dat Mike zijn ploeg op voorsprong zette. Vooral Raymond Vos niet, ‘één van die twee zuigertjes’. Anders dan zijn meeste ploeggenoten was hij nog geen vader en kwam hij op zaterdag dus niet op de club. Wist hij veel dat ‘die irritante gast van HDS’ de Mike was die hen volgend seizoen zou moeten komen versterken.

Raymond: ‘Mike en ik waren allebei redelijk goede hockeyers. Die wedstrijd kwamen we elkaar op het middenveld keer op keer tegen en er ontstond haantjesgedrag. Ik meen me te herinneren dat Mike uiteindelijk óf iets bij mij deed óf iets bij mijn broer, dat weet ik niet meer precies. Maar als broers namen wij het natuurlijk voor elkaar op. We wilden hem te grazen nemen en staken niet zo in elkaar dat we hem eerst een waarschuwing gaven. Nee, wij stonden gewoon opeens op zijn tenen of zo. Gehéél per ongeluk natuurlijk.’

De gemoederen liepen zo hoog op dat het net was alsof de mannen om de winst van de laatste editie van de Champions Trophy streden, in plaats van een plek in de middenmoot van de Veteranen Eerste Klasse. Mike: ‘Op een gegeven moment vreesde ik echt dat het uit de hand zou lopen. Laat ik maar de verstandigste zijn, dacht ik. Mijn kinderen hockeyden bij Barendrecht, ik wilde niet die vader zijn die op de vuist ging. Ik ben middenin de wedstrijd gewoon het veld afgelopen.’

De veteranen van Barendrecht. Staand tweede van rechts is Mike. Raymond ontbreekt.

 

Het scheelde niet veel of ik had een biertje in mijn hand gehad

Groot was de verbazing toen Mike richting de dug-out liep en niet op de bank plaatsnam, maar zijn benen over de boarding zwiepte en linearecta richting het clubhuis beende. Vanaf daar volgde hij het restant van de wedstrijd: alsof hij een gemiddelde toeschouwer was, in plaats van de maker van de 1-0. ‘Het scheelde niet veel of ik had een biertje in mijn hand gehad.’

Het scenario dat zich vervolgens voltrok, klinkt bijna onwerkelijk. Langs de lijn zag Mike hoe HDS zonder hem twee tegengoals incasseerde en op achterstand kwam. Zijn ploeg zakte zo diep weg dat één van zijn teamgenoten, zijn zwager, hem smeekte het veld weer te betreden. Zodoende kon het gebeuren dat de man die zich had laten wisselen toch maar weer over de boarding klom, zijn rentree maakte, twee strafcorners verzilverde en zijn ploeg aan de overwinning hielp.

Toen waren de rapen gaar. De verhitte discussie die in het veld werd gevoerd, werd na de wedstrijd in het clubhuis voortgezet. Daar kwamen Raymond en een paar anderen erachter dat hij die bewuste Mike was die hen zou moeten komen versterken. ‘Sommigen zeiden toen zelfs: die gozer komt echt niet meer ons terrein op, hoor!’

Raymond Vos.

Het huwelijk dat zo lang leek voorbestemd, was opeens verder weg dan ooit. Het seizoen erop reed Mike gewoon weer elke zondag vanuit Barendrecht helemaal naar Den Haag om tegen een bal te kunnen slaan. Maar op een onverwacht moment, tijdens zijn zomervakantie die hij doorbracht in Toscane, liep hij Barendrecht-speler Erik tegen het lijf. Hij vertelde hem dat het veteranenteam van HDS ophield te bestaan. Nog dezelfde avond werd de transfer beklonken.

De vraag was alleen hoe zijn nieuwe teamgenoten, onder wie natuurlijk Raymond, hem zouden verwelkomen. Maar de tijd had zijn werk gedaan. Wat twee jaar daarvoor nog moeilijker leek op te lossen dan het conflict in de Gazastrook, was binnen een paar biertjes uit de wereld geholpen.

‘Je bent helemaal geen irritante gozer’

Na een paar trainingen stapte Raymond op Mike af. Deze keer niet om op zijn tenen te gaan staan, maar om iets hartverwarmends tegen hem te zeggen: ‘Jongen, ik heb me zo verschrikkelijk in jou vergist. Je bent helemaal geen irritante gozer. Je bent juist een ontzettend sympathieke kerel.’

Ook Mike had zijn mening inmiddels bijgesteld. ‘Het was al snel goed tussen die gasten en mij. Ik ben door niemand vijandig bejegend. Sterker nog, ik ben bevriend met ze geraakt. Zelfs met Raymond, haha. Hij bleek in het echt een wereldgozer te zijn.’

Het enige waarover nu, zo’n tien, vijftien jaar later, nog steeds twijfel is, is waarom Mike die bewuste dag nu eigenlijk het veld afliep. ‘Daar heb ik nog eens goed over nagedacht’, zegt Raymond. ‘Dat had echt niets te maken met dat zijn kinderen bij Barendrecht hockeyden en hij erger wilde voorkomen. Daar was hij veel te fanatiek voor, die ouwe moraalridder. De ware reden dat hij zich liet wisselen, dat was gewoon omdat hij zwakke knietjes had.’

Lees uit deze serie ook


8 Reacties

  1. Avdd

    De lockdown heeft tenminste een voordeel, geen veteranen hockey. Veteranen zouden de meest volwassen spelers van de club moeten zijn maar ze gedragen het vaakst als kleuters..

    1. hockeyhansiehansie

      Tjonge, sommigen zijn nog niet zó ver in de evolutie van Neanderthaler tot beschaafd mens. En het gebeurt wekelijks opnieuw. Gelukkig nu even niet. Tijd om eens na te denken.l

  2. Jeroen_Waterreus

    Hulde voor dit leuke verhaal met onverwachte uitkomst. Veteranenhockey houdt clubs in leven, zowel financieel als sociaal! Het kan maar gezegd zijn. Tuurlijk wordt er wel eens gescholden en zijn er wel eens wat onderlinge onaardigheden. Geen veteraan die zichzelf niet schromelijk overschat, bij wie geest en lichaam wat meer uit de pas lopen en ja daar komt wel eens wat frustratie bij kijken. Maar meer moet je daar niet van maken. Als er één groep is die dat na de wedstrijd, onder het genot van een blond schuimend biertje en een flinke schaal met bruin fruit, weet om te buigen tot een vredelievende en gezellige derde helft, dan zijn het de Vets wel. Neem vooral de tijd om het HELE stukje te lezen en je zult zien dat in tegenstelling tot wat de titel suggereert dit bij uitstek gaat over vriendschappelijk hockeyen. Veteranen mogen dan haantjes zijn maar neem ze niet al te serieus wat dat betreft. Doen ze zelf ook niet.

  3. hockeyaddict

    Ik denk dat Avdd en HockeyHansieHansie de reactie van Jeroen Waterreus inderdaad even goed moeten laten doordringen en niet direct uit de heup schieten, Jeroen raakt nl. de kern. Bijna alle veteranen beseffen juist al te goed dat het lichaam niet meer kan wat de geest wil en dan moet de mond het maar goed maken. Dat levert in het algemeen wel een veld op met veel kabaal en gekukeleku, maar dat weten de heren maar zelf al te goed. En de meesten hebben toch echt de nodige zelfspot, zeker bij de bitterbal. Leuk verhaal waar je doorheen moet lezen, ik ken veel spelers uit beide teams al 30 - 35 jaar uit mijn eigen Tempo'34 en ook Hoeksche Waard tijd, prima kerels. Ik heb bij het stuk maar 1 kanttekening: Waarom kijkt Raymond Vos zo zwoel in de camera?

    1. hockeyhansiehansie

      Het is heel goed dat dit verhaal geplaatst is en stof levert tot nadenken. Mijn persoonlijke ervaringen als veteraan leiden tot mijn reactie hierboven.

  4. Jeroen_Waterreus

    Ik zie dat de titel inmiddels is aangepast. Deze doet idd meer recht aan het verhaal.

    1. stekel

      Eens

  5. hockeyaddict

    @ Hockeyhansiehansie 3 december, 2020 om 07:40. Dat is spijtig om te horen dat jij blijkbaar ook minder fijne ervaringen hebt als veteraan . Ik heb gelukkig, op een enkel meer verhit duel, geen rare zaken meegemaakt; heerlijke zondagen, veel spierpijn en stramme gewrichten, dat wel. Laten we maar hopen dat we vooruitzichten krijgen om weer de wei in te mogen, zo nodig dan maar na een reset bij hen bij wie het dan echt nodig is.


Wat vind jij? Praat mee...